SANA ÇARPINCA
BİR GÜN ÖĞRENDİĞİMDE
Ahırda Bir Gün
Ahırın sahibi bizi padokların bulunduğu tarafa götürdüğünde güneş hâlâ yüksekteydi. Hava açıktı ama öğleden sonranın serinliği yavaş yavaş kendini hissettirmeye başlamıştı.
Üç at hazırlanmıştı.
Bulut bembeyazdı; boynunda ve sırtında birkaç küçük benek vardı. Gece ise gerçekten simsiyah görünüyordu. Güneş vurduğunda tüyleri hafifçe parlıyordu.
Kahve'yi görür görmez yanına gittim.
Elimi boynuna koyduğumda başını hafifçe bana çevirdi.
— Selam, oğlum.
Kahve burnunu omzuma doğru uzattı.
Kuzey arkamda durup onu izledi.
— Beni hâlâ hatırlıyor mu?
— Seni dün gördü.
— O yüzden mi?
— Büyük ihtimalle.
Kuzey gülümsedi.
— Ben yine de özel bir bağımız olduğunu düşünmek istiyorum.
— Beş dakikada bağ kurdun yani?
— Ben hızlı kaynaşırım.
Kahve tam o sırada başını başka tarafa çevirdi.
Güldüm.
— Çok belli.
Diğer tarafta Demir, Bulut'un yanındaydı.
Lal onun yanında duruyor, atın alnını okşuyordu.
— Çok sakin.
Demir:
— Bulut genelde sakin.
— Genelde mi?
— Bazen canı ne isterse onu yapar.
Lal kaşlarını kaldırdı.
— Bu hiç güven vermedi.
Demir güldü.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları