SANA ÇARPINCA
FIRTINA
Ertesi Gün — At Antrenmanı
Okul çıkışında doğrudan ahıra gittik.
Yine ve yine
Hava kapalıydı. Gökyüzü gri bulutlarla örtülmüş, ormanın üzerinden hafif bir rüzgâr geçmeye başlamıştı.
Ahıra girdiğimizde Kahve beni görür görmez başını kaldırdı.
— Geldim, geldim.
Yanına gidip boynunu okşadım.
— Beni özledin mi?
Kahve hafifçe başını bana doğru uzattı.
Arkamdan Kuzey'in sesi geldi.
— Beni görünce böyle yapmıyor.
Dönüp ona baktım.
— Çünkü seni benden sonra gördü.
— Bence başka bir sebebi var.
— Neymiş?
Kuzey cevap vermek yerine birkaç adım ilerledi.
Ahırın biraz ilerisindeki bölmede duran ata baktı.
Gri tüyleri, siyaha çalan uzun yelesi ve dikkatli bakışlarıyla diğerlerinden hemen ayrılıyordu.
Fırtına.
Kuzey birkaç gündür onunla antrenman yapıyordu.
Fırtına'nın sahibi Vesper'dı.
Daha doğrusu, Derin olarak kimsenin bilmediği bir geçmişten kalan atlardan biriydi. Kuzey'e onu verdiğinde tek söylediği şey şuydu:
“Sana ayak uydurabilecek birini arıyorsan Fırtına'yı dene.”
Kuzey o günden beri onunla çalışıyordu.
Atın yanına yaklaştığında Fırtına başını hafifçe kaldırdı.
Kuzey elini boynuna koydu.
— Hazır mısın?
Fırtına'nın kulakları öne döndü.
Ben istemsizce gülümsedim.
— Benden daha çok seni dinliyor.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları