SANA ÇARPINCA
YARIŞ
Yağmur hafiflediğinde ormanın içindeki geniş açıklığa ulaşmıştık.
Kahve'nin temposunu düşürüp yan yana ilerledim. Fırtına da Kuzey'in yanında sakinleşmişti ama siyah yelesi hâlâ rüzgârla savruluyordu.
Kuzey bana baktı.
— Bir şey soracağım.
— Sor.
— Bu kadar önde gitmek hoşuna mı gidiyor?
Kaşımı kaldırdım.
— Ne demek istiyorsun?
— Bütün antrenman boyunca beni geçtin.
— Sen yetişemedin.
— Fırtına'yı suçlamıyorum.
— İyi. Çünkü o da seni suçlayabilir.
Kuzey güldü.
— Bir tur daha.
— Ne?
— Küçük bir yarış.
Fırtına'nın boynuna hafifçe dokundu.
— Kahve'yle Fırtına. Şu açıklığın sonuna kadar.
Ona baktım.
— Kaybedince bahane yok.
— Sende de yok.
— Ben zaten kaybetmem.
Kuzey kaşlarını kaldırdı.
— Bunu duymak istiyordum.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
— Tamam, Jett. Ama bu sadece eğlencesine.
— Tabii.
— Ciddiye almayacaksın.
— Asla.
Birbirimize baktık.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları