Sen İstanbul'dun

Sabah Aylin evden çıkmadan önce telefonuna bir kez daha baktı.Annesinin mesajı hâlâ ekranda duruyordu.“Yarın akşam oradayız bebeğim.”Aylin istemeden gülümsedi.Annesi yıllardır aynı kelimeyi kullanıyordu.

Kaç yaşına gelirse gelsin onun için hâlâ “bebeğim”di.Telefonu birkaç saniye elinde tuttu.Sonra mutfağın ortasında etrafına baktı.Ev bir anda ona farklı görünmeye başlamıştı.Yarın annesi bu mutfakta olacak…babası salonda televizyonla tartışacak…Aylin hafifçe güldü.“Evi toparlamam lazım.”Çantasını aldı ve evden çıktı.İçinde küçük ama sıcak bir heyecan vardı.Ofise geldiğinde bu heyecan yüzüne de yansımıştı.Cenk bunu hemen fark etti.Masaların arasından geçerken kısa bir an durdu.“Bugün iyi görünüyorsun.”Aylin başını kaldırdı.“Ailem yarın geliyor.”Cenk kaşlarını kaldırdı.“Balıkesir’den mi?”Aylin başını salladı.“Evet.”Sonra ekledi.“Bir iki gün kalacaklar.”Cenk gülümsedi.“Demek İstanbul misafir ağırlayacak.”Aylin güldü.“Babam İstanbul trafiğiyle kavga etmeye hazır geliyor.”Cenk başını salladı.“Bu şehir çoğu insanla kavga eder.”Öğle saatine doğru Cenk tekrar masasına geldi.“Kahve?”Aylin başını kaldırdı.“Teklif mi bu?”Cenk hafifçe gülümsedi.“Ofisin en iyi kahvesi kafeteryada.”Aylin ayağa kalktı.“O zaman kabul ediyorum.”Kafeterya öğle saatinde kalabalıktı.Ama köşede bir masa buldular.Cenk iki kahve aldı.Masaya oturduklarında Aylin hâlâ heyecanlı görünüyordu.Cenk bunu fark etti.“Aileni gerçekten özlemişsin.”Aylin başını salladı.“Evet.”Sonra gülümsedi.“Babam geldiğinde ilk yaptığı şey dolapları açmak oluyor.”Cenk güldü.“Neden?”“Evde yemek var mı diye kontrol eder.”Cenk başını salladı.“Denetim mekanizması.”Aylin gülümsedi.“Annem de mutfağı ele geçirir.”Cenk kahvesinden bir yudum aldı.“Demek sen misafir olacaksın.”Aylin güldü.“Kesinlikle.”Cenk sordu.“Balıkesir’de büyümek nasıldı?”Aylin gülümsedi.“Oldukça sakin.”Sonra ekledi.“Babam bir ara balık tutmaya çok merak sarmıştı.”Cenk merakla baktı.“Gerçekten mi?”Aylin başını salladı.“Evet.”Sonra gülerek devam etti.“Bir gün oltayı suya attım ve çok heyecanlandım.”Cenk dikkatle dinliyordu.Aylin devam etti.“Baba tuttum diye bağırmaya başladım.”Cenk gülümsedi.“Gerçekten balık mıydı?”Aylin başını iki yana salladı.“Hayır.”Sonra gülerek söyledi.“Oltayı arkadaki ağaca takmışım.”Cenk kahkaha attı.“Balık yerine doğayı yakalamışsın.”Aylin bir süre sonra merakla sordu.“Senin ailen nasıl?”Cenk kahvesini eline aldı.Bir an düşündü.Sonra gülümsedi.“Annem çok titiz bir kadındır.”Aylin dikkatle dinliyordu.Cenk devam etti.“İlkokuldayken bana yepyeni bir gömlek almıştı.”Sonra gülerek söyledi.“Okula giderken bana tek bir şey söyledi.”Aylin merakla sordu.“Ne dedi?”Cenk hafifçe güldü.“‘Bu gömlek akşam eve temiz gelecek.’”Aylin gülümsedi.“Ve?”Cenk başını iki yana salladı.“Teneffüste futbol oynadım.”Aylin şimdiden gülmeye başlamıştı.Cenk devam etti.“Beş dakika sonra gömleğin rengi tamamen değişmişti.”Aylin kahkaha attı.Gülerken dirseği masaya çarptı.Kahve bardağı devrildi.Kahve masaya yayıldı.Birkaç damla da Cenk’in gömleğine sıçradı.Aylin bir anda sustu.“Cenk!”Hızla peçetelere uzandı.“Çok özür dilerim!”Ayağa kalktı ve telaşla gömleğini silmeye başladı.“Gerçekten isteyerek olmadı.”Cenk gülmemek için kendini zor tutuyordu.“Aylin…”Ama Aylin hâlâ panik içindeydi.“Bir dakika… hemen temizleyelim…”Cenk hafifçe sırıttı.“Sakin ol.”Sonra ekledi.“Panik yapma.”Aylin bir an durdu.Ama hâlâ çok yakındaydı.Peçeteyle gömleğini silerken Cenk onun kokusunu fark etti.Hafif bir parfüm…yumuşak bir koku…Cenk’in aklından bir düşünce geçti.İstanbul bazen böyle oluyor.Hiç beklemediğin bir anda içine işliyor.Sonra toparlandı.“Gerçekten sorun değil.”Aylin geri çekildi.Utangaç bir şekilde gülümsedi.“Yine de özür dilerim.”Cenk ayağa kalktı.“Ofiste yedek gömlek var.”Birkaç dakika sonra Cenk gömleğini değiştirip geri döndü.Birlikte kafeteryadan çıkıp ofise doğru yürüdüler.Koridorda masalarına yaklaşırken Aylin hafifçe sırıttı.Cenk fark etti.“Ne oldu?”Aylin gülümseyerek söyledi.“Eve gidince annen gömleğine bakıp ‘bugün yine ne yaptın?’ diye sorarsa…”Cenk kaşlarını kaldırdı.“…suçu bana atabilirsin.”Cenk güldü.“Annem buna inanır.”İkisi de kısa bir an güldüler.Sonra masalarına döndüler.Akşam iş çıkışına yakın Cenk’in telefonu çaldı.Ekranda hastanenin numarası vardı.Telefonu açtı.Birkaç saniye konuşmadan dinledi.Yüzündeki ifade değişti.“Tamam… geliyorum.”Telefonu kapattı.Ceketini aldı.Masaların arasından hızlıca geçerken Aylin onu fark etti.“Cenk?”Cenk kısa bir an durdu.“Babam…”Cümleyi tamamlamadı.Ama telaşı her şeyi anlatıyordu.Sonra hızla ofisten çıktı.Aylin birkaç saniye olduğu yerde kaldı.Kalbinde küçük bir sıkıntı hissetti.İçinden bir düşünce geçti.Babası İnşallah iyi olur ...