Sen İstanbul'dun

Kapıyı açtığında annesiyle babasını karşısında gördü.Annesi ilk gördüğü anda kollarını açtı.“Benim kızım…”Aylin bir adım ileri atıp annesine sarıldı.O tanıdık sıcaklık…Çocukluğundan beri bildiği o güven duygusu…Sonra babası kollarını açtı.“Bize de sarılacak mısın yoksa sırada mı bekleyeceğiz?”Aylin gülerek babasına sarıldı.“Hoş geldiniz.”Babası içeri girerken söylenmeye başladı.“İstanbul’un trafiği insanı yaşlandırır kızım.”Annesi arkasından seslendi.“Abartma Murat, gayet rahat geldik.”Babası ayakkabılarını çıkarırken mırıldandı.“Rahat dediğin üç saat direksiyon başında beklemek mi?”Aylin gülmeden edemedi.Ev bir anda canlanmıştı.Bir süre sonra üçü birlikte sofraya oturdular.Aylin hazırladığı yemekleri getirirken annesi etrafına bakıyordu.“Evin çok güzel olmuş.”Babası televizyon kumandasını eline aldı.“Haberler var mı bakalım.”Aylin gülerek babasına baktı.“Daha yemek yiyoruz baba.”Babası omuz silkti.“Ses olsun diye açıyorum.”Annesi başını salladı.“Bu adam televizyonu sessizlikten korktuğu için açıyor.”Babası itiraz etti.“Öyle değil.”Aylin ikisini izlerken gülümsüyordu.Sanki yıllardır değişmeyen küçük bir tiyatroyu izliyordu.Yemek boyunca sohbet ettiler.Balıkesir’den konuştular.Komşulardan…eski anılardan…O an içindeki tüm karanlık düşünceler biraz olsun geri çekilmişti.Gece ilerlediğinde yorgunluk kendini hissettirmeye başladı.Babası esneyerek ayağa kalktı.“Ben uyuyacağım artık.”Annesi de toparlanmaya başladı.Aylin mutfağı hızlıca düzenledi.Sonra odasına geçti.Ama uyumadan önce kısa bir an durdu.Cenk aklına geldi.Umarım babası iyidir…İçinden sessizce dua etti.Sonra ışığı kapattı.O gece…başka bir hastane odasında sessizlik vardı.Doktorlar odadan çıkmıştı.Ve hayat bazen insanlara söylemek istemediği cümleleri söyletiyordu.O gece Cenk’in babası hayatını kaybetti.Cenk ise dayanılmaz bir acı içersinde donup kaldı...

Sabah olduğunda İstanbul yine aynı kalabalıkla uyanmıştı.Aylin mutfağa girdiğinde annesi çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı.Masada sıcak çay vardı.Babası gazeteyi açmıştı.“Gel bakalım kızım.”Aylin sandalyeye oturdu.Annesi çayını doldurdu.Kahvaltı boyunca sohbet ettiler.Babası yine İstanbul trafiğinden şikâyet etti.Annesi ona takıldı.Aylin ikisini izlerken gülümsüyordu.Ama içinin bir köşesinde yine aynı düşünce vardı.Bunu onlara nasıl söyleyeceğim…Ama o sabah bu düşünceyi yine geri itti.Bir süre sonra hazırlanıp evden çıktı.Kapıda annesine sarıldı.“Akşam görüşürüz.”Babası arkasından seslendi.“İşe geç kalma.”Aylin gülerek kapıyı kapattı.Ofise geldiğinde ortam farklıydı.Sanki havada görünmeyen bir ağırlık vardı.Masasına doğru yürürken etrafına baktı.Cenk yoktu.Bir süre bekledi.Ama yine gelmedi.Tam o sırada Emre yanına yaklaştı.“Aylin…”Aylin başını kaldırdı.“Evet?”Emre kısa bir an durdu.Sonra sessiz bir sesle söyledi.“Cenk’in babası… dün gece vefat etmiş.”Aylin bir an hiçbir şey söyleyemedi.İçinde bir şey sıkıştı.“Ne…?”Emre başını eğdi.“Hastanedeymiş.”Aylin’in boğazı düğümlendi.Cenk’in yüzü gözünün önüne geldi.Babam…dediği o an.“Çok üzgünüm…” diye fısıldadı.Ama söyleyebileceği başka bir şey yoktu.Cenk’in numarası bile onda yoktu.Masasına döndü.Ama artık hiçbir şeye odaklanamıyordu.Cenk’i düşündü.Onun şimdi neler yaşadığını…Bir anda başka bir düşünce zihnine geldi.Ben…Ben gidersem…Ailesi aklına geldi.Annesi…babası…Onların ne kadar üzüleceğini düşündü.Göğsünde ağır bir acı hissetti.Bir an gözlerini kapattı.Ama ofisteydi.Kimseye bir şey belli etmek istemiyordu.Derin bir nefes aldı.Ve çalışıyormuş gibi yapmaya devam etti.Mesai sonunda hafta sonu başlamıştı.Önünde iki gün vardı.Aylin yavaşça ofisten çıktı.Sokakta yürürken düşünceleri hâlâ ağırdı.Eve geldi.Kapı zilini çaldı.Kapıyı annesi açtı.“Hoş geldin kızım.”Aylin bir an durdu.Sonra annesine sarıldı.O an içindeki bütün ağırlık biraz olsun hafifledi.“Hoş buldum anne.”Ve eve adım attığında, o tanıdık sıcaklık yine onu karşıladı.