Sen İstanbul'dun

Ertesi gün öğleden sonra kamp alanı tamamen hareketlenmişti.Güneş tepedeydi.Deniz sakin görünüyordu.Emre elinde havluyla ortaya çıktı.“Arkadaşlar!”Herkes ona baktı.“Bu kadar güzel bir deniz varken oturmak suç.”Birisi güldü.“Sen yüzebiliyor musun?”Emre omuz silkti.“Bugün öğrenirim.”Kahkahalar yükseldi.Bir süre sonra herkes sahile doğru yürümeye başladı.Ayakkabılar çıkarıldı.Havlular kuma bırakıldı.Aylin denize bakıyordu.Suyun üzerinde güneş ışıkları parlıyordu.Cenk yanına geldi.“Girmeyecek misin?”Aylin gülümsedi.“Düşünüyorum.”Cenk kaşlarını kaldırdı.“Bu kadar düşünülür mü?”Aylin kumların üzerinde yürüdü.“Su soğuk olabilir.”Cenk denize doğru baktı.“Denemeden bilemeyiz.”Sonra bir adım daha yaklaştı.“Sana meydan okuyorum.”Aylin güldü.“Nasıl yani?”Cenk denizi işaret etti.“En son çıkan kahve ısmarlar.”Aylin kaşlarını kaldırdı.“Bu haksızlık.”Cenk merakla baktı.“Neden?”Aylin gülümseyerek cevap verdi.“Çünkü kaybedeceksin.”Cenk güldü.“Göreceğiz.”Bir anda Emre bağırdı.“Üç… iki… bir!”Herkes koşarak denize girdi.Soğuk su ayaklara çarptı.Kahkahalar yükseldi.Birileri su sıçratıyordu.Birileri yüzmeye başlamıştı.Aylin suya girdiğinde serinlik tüm vücuduna yayıldı.“Gerçekten soğukmuş.”Cenk gülerek cevap verdi.“Artık çok geç.”Bir süre sonra ekip sahilin biraz açığında yüzüyordu.Emre birine su sıçratıyordu.Bir başkası bağırıyordu.Ortam tamamen dağılmıştı.Cenk biraz daha açığa doğru yüzdü.Sonra arkasına baktı.Aylin de onu takip ediyordu.Bir süre sonra ekipten biraz uzaklaşmışlardı.Suyun içinde ikisi baş başa kaldı.Deniz sakin görünüyordu.Aylin nefes alarak konuştu.“Sanırım yarışı kaybettim.”Cenk gülümsedi.“Henüz bitmedi.”Aylin suyun üzerinde durmaya çalışırken saçlarını geriye attı.Güneş ışığı yüzüne vuruyordu.Cenk bir an ona bakakaldı.Aylin fark etti.“Ne oldu?”Cenk birkaç saniye cevap vermedi.Sonra yavaşça konuştu.“Aylin…”Aylin merakla baktı.“Evet?”Cenk suyun içinde biraz daha yaklaştı.Artık aralarındaki mesafe çok azdı.“Bunu söylemem gerekiyor.”Aylin’in kalbi hızlandı.“Ne söyleyeceksin?”Cenk gözlerini ondan ayırmadı.“Ben senden hoşlanıyorum.”Aylin birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Deniz etraflarında yavaşça dalgalanıyordu.Uzakta ekip hâlâ gülüyordu.Ama burada dünya sessizleşmiş gibiydi.Aylin yutkundu.“Cenk…”Cenk devam etti.“Bunu dün söyleyecektim.”“Sonra vazgeçtim.”“Sonra tekrar düşündüm.”Sonra gülümsedi.“Sonra denizde söylemeye karar verdim.”Aylin gülmeye başladı.“Romantik bir yer seçmişsin.”Cenk omuz silkti.“Planlı değildi.”Aylin ona baktı.Kalbi hızlı atıyordu.İçinde bir ses vardı.Yapma.Ama başka bir ses daha vardı.Bırak.Cenk bir adım daha yaklaştı.“Sen ne düşünüyorsun?”Aylin birkaç saniye sustu.Sonra yavaşça konuştu.“Ben de senden hoşlanıyorum.”Cenk gülümsedi.Ama cevap vermeden önce Aylin bir şey yaptı.Suyun içinde ona doğru yaklaştı.Ellerini Cenk’in omuzlarına koydu.Ve dudaklarını onun dudaklarına bıraktı.Denizin ortasında…güneşin altında…sessiz bir öpücük.Kısa.Ama gerçek.Cenk birkaç saniye şaşkın kaldı.Sonra gülmeye başladı.“Sanırım cevabımı aldım.”Aylin gülümsedi.“Evet.”Uzakta Emre bağırdı.“Hey!

Siz nereye kayboldunuz?”Cenk Aylin’e baktı.“Sanırım yakalanacağız.”Aylin güldü.“Henüz değil.”Ve birlikte tekrar ekibe doğru yüzdüler.Ama artık her şey değişmişti.