Sen İstanbul'dun

Öğle saati yaklaşırken ofisteki tempo biraz düşmüştü.Bilgisayarların sesi hâlâ vardı ama sabahki koşuşturma yoktu.Aylin sandalyesine yaslandı.Telefonunu eline aldı.Ekrana birkaç saniye baktı.Sonra annesini görüntülü aradı.Bir iki saniye sonra ekran açıldı.Annesi mutfaktaydı.Arkasında tencere kaynıyor gibi bir ses geliyordu.“Merhaba kızım.”Aylin gülümsedi.“Merhaba anne.”Annesi telefonu biraz düzeltti.“Ofistesin galiba.”“Evet.”“Öğle molası mı?”Aylin başını salladı.“Evet, biraz ara verdim.”Annesi dikkatle baktı.“Yüzün iyi görünüyor.”Aylin kaşlarını kaldırdı.“Normalde kötü mü görünüyorum?”Annesi gülmeye başladı.“Yok kızım ama son zamanlarda biraz yorgun görünüyordun.”Sonra merakla sordu.“Şile nasıl geçti?”Aylin sandalyeye yaslandı.“Güzeldi.”“Gerçekten mi?”“Evet.”Sonra biraz düşünerek devam etti.“Deniz vardı… kamp vardı… herkes biraz kafa dağıttı.”Annesi gülümseyerek dinliyordu.“İyi olmuş.

Senin de biraz değişikliğe ihtiyacın vardı.”Tam o sırada arkadan bir ses geldi.“Kim o Müge?”Aylin güldü.“Babam.”Annesi telefonu yana çevirdi.Babası salona doğru yürüyordu.“Elinde telefonla kiminle konuşuyorsun?”“Senin kızın.”Babası ekrana doğru eğildi.“Benim kızım mı o?”Aylin el salladı.“Merhaba baba.”Babası gülümsedi.“Merhaba.”Sonra biraz dikkatle baktı.“Keyfin yerinde gibi.”Aylin güldü.“Normalim.”Babası hemen şaka yaptı.“Yok yok.”Sonra annesine döndü.“Bu kızın yüzü bugün fazla gülüyor.”Annesi hafifçe güldü.“Ben de az önce aynısını söyledim.”Aylin başını iki yana salladı.“İkiniz de abartıyorsunuz.”Babası koltuğa oturdu.“Şile’de ne yaptınız?”Aylin düşünerek anlatmaya başladı.“Denize girdik… yürüyüş yaptık… kamp ateşi vardı…”Babası başını salladı.“Güzelmiş.”Sonra şaka yapar gibi devam etti.“Orada seni rahatsız eden birileri olmadı değil mi?”Aylin kaşlarını kaldırdı.“Ne demek o?”Babası gülerek cevap verdi.“Yani seni beğenen biri falan.”Aylin kahkaha attı.“Baba…”Annesi de gülmeye başladı.“Bırak kızı rahat.”Babası omuz silkti.“Ben sadece soruyorum.”Sonra Aylin’e tekrar baktı.“Gerçi…”Bir an durdu.“Şu an yüzüne bakınca biri var gibi duruyor.”Aylin gülmemek için dudaklarını ısırdı.“Yok baba.”Babası başını salladı.“Ben yine de araştıracağım.”Tam o sırada Aylin masasına yaklaşan birini gördü.Cenk.Elinde iki kahve vardı.Aylin istemsizce gülümsedi.Annesi bunu fark etti.“Ne oldu?”Aylin hemen toparlandı.“Hiç.”Sonra telefona döndü.“Anne ben kapatmam lazım.”Annesi meraklandı.“Niye?”Aylin gülerek cevap verdi.“Toplantı var birazdan.”Babası hemen araya girdi.“Toplantı mı… yoksa biri mi geldi?”Aylin güldü.“Görüşürüz.”Annesi el salladı.“Akşam konuşuruz.”Babası da gülerek ekledi.“Ben o toplantıyı araştıracağım.”Aylin telefonu kapattı.Tam o sırada Cenk kahveleri masaya bıraktı.“Annen miydi?”Aylin başını salladı.“Evet.”Cenk gülümsedi.“Sorgu başladı mı?”Aylin kahkaha attı.“Çoktan.”Cenk sandalyeye oturdu.“Benim yüzümden mi?”Aylin kahvesini eline aldı.“Sanırım.”Bir süre sessizce kahvelerinden yudum aldılar.Sonra Aylin bir anda durdu.“Bir dakika.”Cenk ona baktı.“Ne oldu?”Aylin şaşkınlıkla konuştu.“Bizim ciddi bir sorunumuz var.”Cenk kaşlarını kaldırdı.“Ne gibi?”Aylin telefonunu kaldırdı.“Senin numaran yok.”Cenk birkaç saniye durdu.Sonra gülmeye başladı.“Benim de senin yok.”Aylin başını iki yana salladı.“Bu nasıl mümkün olabilir?”Cenk omuz silkti.“Sanırım sürekli birlikteyiz.”Aylin gülerek devam etti.“Hiç ayrı kalacakmışız gibi düşünmemişiz.”Cenk telefonunu çıkardı.“Ver numaranı.”Aylin numarasını söyledi.Cenk kaydetti.Bir saniye sonra Aylin’in telefonu titredi.Yeni mesaj.Aylin ekrana baktı.Gülümsedi.“Artık resmi oldu.”Cenk kahvesinden bir yudum aldı.“Geç kaldık bile.”Aylin telefonu masaya bıraktı.Ama içinden geçen düşünceyi söylemedi.Keşke zaman gerçekten böyle durabilseydi.