Sen İstanbul'dun

Akşam saatleri yaklaşırken ofisteki yoğunluk yavaş yavaş azalmaya başlamıştı.Bilgisayarlar kapanıyor…sandalyeler geri çekiliyor…insanlar günün yorgunluğunu üzerinden atmaya hazırlanıyordu.Ama Cenk’in içinde tuhaf bir huzursuzluk vardı.O gün birkaç kez başını kaldırıp Aylin’in masasına bakmıştı.Her seferinde aynı şeyi görmüştü.Aylin ve Emre konuşuyordu.Bazen birlikte gülüyorlardı.Bazen birlikte bir şey inceliyorlardı.Cenk bunu belli etmemeye çalışıyordu.Ama içindeki o küçük kıskançlık hissi büyüyordu.Abartıyorsun.Kız iş arkadaşı.Kafanı toparla.Ama düşüncelerini susturamıyordu.Akşam olduğunda Cenk mesaj attı.“Çıkıyor musun?”Aylin hemen cevap verdi.“Evet.”Bir süre sonra binanın önünde buluştular.Cenk arabaya yaslanmış bekliyordu.Aylin onu görünce gülümsedi.Ama Cenk’in yüzündeki ifade her zamanki gibi değildi.Biraz daha gergindi.Biraz daha sessiz.Arabaya bindiklerinde birkaç dakika konuşmadılar.Radyo hafif bir müzik çalıyordu.Aylin sessizliği bozdu.“Bugün çok yorulmuş görünüyorsun.”Cenk direksiyondan gözlerini ayırmadan cevap verdi.“Yoğun bir gündü.”Aylin ona baktı.“Toplantı yüzünden mi?”Cenk kısa bir nefes aldı.“Biraz.”Sonra ekledi.“Biraz da başka şeyler.”Aylin içten içe gerildi.“Ne gibi?”Cenk birkaç saniye sustu.Sonra omuz silkti.“Boş ver.”Ama Aylin anlamıştı.Cenk kıskanıyordu.Ve bu düşünce kalbine bir bıçak gibi saplandı.Bir süre sonra Aylin’in evinin önüne geldiler.Ama Cenk arabayı kapatmadı.Bir süre sessizce oturdular.Cenk sonunda konuştu.“Bugün Emre’yle baya vakit geçirdiniz.”Aylin başını çevirdi.“İş vardı.”Cenk başını salladı.“Biliyorum.”Ama sesi biraz sertti.Aylin yumuşak bir sesle konuştu.“Cenk…”Cenk direksiyona bakıyordu.“Bir şey demiyorum.”Ama bu cümle her şeyi anlatıyordu.Aylin eve çıktığında içindeki gerginlik daha da büyüdü.Kapıyı kapattı.Çantasını masaya bıraktı.Sonra yavaşça koltuğa oturdu.Evin içi sessizdi.Ama kafasının içi değildi.Ne yapıyorum ben…Ellerini yüzüne götürdü.Emre’nin sözleri zihninde tekrar yankılanıyordu.“Eğer gerçekten onu seviyorsan… gitmesine izin vermelisin.”Aylin başını iki yana salladı.“Hayır…”Ama içindeki başka bir ses konuşuyordu.Emre haklı olabilir.Her şekilde canı yanacak.Gözleri doldu.Ama bu en azından daha kısa sürer…Sonra kendi kendine fısıldadı.“Ahh salak kafam…”Ayağa kalktı.Pencereye yürüdü.İstanbul gece ışıklarıyla parlıyordu.Ama içi karanlıktı.Nasıl başardın bunu…Her şeyi unuttun.Hastalığını…Sonunu…Ve yine de aşık oldun.Gözlerinden yaş süzüldü.Buna Cenk’i nasıl dahil edersin…Nasıl yaparsın bunu…Duvara yaslandı.Ve fısıldadı.“Onu seviyorum…”Ama aynı anda başka bir gerçek de vardı.Ve o gerçek…her şeyi paramparça edecekti.