Sen İstanbul'dun

Ertesi gün ofis yine yoğun bir sabaha uyanmıştı.Telefonlar çalıyor…bilgisayarlar açılıyor…insanlar kahvelerini alıp masalarına yerleşiyordu.Ama Cenk’in sabrı o sabah daha inceydi.Gece pek uyuyamamıştı.Aylin’in evine bıraktıktan sonra söylediği her cümleyi tekrar tekrar düşünmüştü.Ve bir şey onu rahatsız ediyordu.Adını koyamadığı bir şey.Aylin masasına oturmuş çalışıyordu.Ama aslında hiçbir şeye odaklanamıyordu.Çünkü içinde başka bir plan vardı artık.Ve o planın ağırlığı omuzlarını çökertiyordu.Tam o sırada Emre yanına geldi.“Elinde bir dosya vardı.”“Buna bakabilir misin?”Aylin başını kaldırdı.“Tabii.”İkisi birlikte ekrana eğildiler.Emre bir şey anlatıyordu.Aylin dikkatle dinliyordu.Ama bu görüntü uzaktan bambaşka görünüyordu.Cenk masasından başını kaldırdığında onları gördü.Aylin ve Emre birbirlerine çok yakın durmuşlardı.Aynı ekrana bakıyorlardı.Bir ara Emre bir şey söyleyince Aylin gülümsedi.Cenk’in içinde bir şey sıkıştı.Elindeki kalemi masaya bıraktı.Yine mi…Başını tekrar bilgisayara çevirdi.Ama artık hiçbir satırı okuyamıyordu.Öğle saatine doğru Emre tekrar Aylin’in yanına geldi.“Bir şey sorabilir miyim?”Aylin başını kaldırdı.“Ne oldu?”Emre gülümsedi.“Kafeteryaya ineceğim.”“Gelmek ister misin?”Aylin kısa bir an durdu.Sonra başını salladı.“Olur.”Bu sırada Cenk onların konuşmasını duymuştu.Ama yine hiçbir şey söylemedi.Sadece sandalyesine yaslandı.Ve onları yürüyüp giderken izledi.Cenk’in içindeki o huzursuzluk artık daha büyüktü.Bu normal mi?Ben mi abartıyorum?Ama içindeki ses susmuyordu.Bir şey var.KafeteryaBalkonda rüzgâr hafif esiyordu.Aylin kahvesini elinde tutuyordu.Ama zihni başka yerdeydi.Emre ona dikkatle baktı.“Karar verdin mi?”Aylin gözlerini indirdi.“Bilmiyorum.”Emre yavaşça konuştu.“Dün söylediklerimi düşün.”“Bu onun için daha iyi.”Aylin fısıldadı.“Biliyorum.”Sonra ekledi.“Ama bunu yapmak…”“…çok zor.”Emre başını eğdi.“Ben sana yardım ederim.”Aylin ona baktı.“Nasıl?”Emre sakin bir sesle konuştu.“Cenk’in yanlış anlamasını sağlayacağız.”Aylin yüzünü buruşturdu.“Bu bana doğru gelmiyor.”Emre yavaşça devam etti.“Bazen doğru şeyler güzel görünmez.”Aylin sessiz kaldı.Çünkü kalbinin içinde bir yerde…Emre’nin söylediği şey mantıklı görünüyordu.OfisCenk artık çalışamıyordu.Saatine baktı.On beş dakika olmuştu.Sonra yirmi.Sonra otuz.Bir kahve bu kadar sürmez.Ayağa kalktı.Kafeteryaya doğru yürüdü.Balkona çıktığında onları gördü.Aylin ve Emre masada oturuyordu.Emre bir şey söylüyordu.Aylin onu dikkatle dinliyordu.Sonra Aylin’in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.Cenk’in içindeki sabır o an biraz daha kırıldı.Ama yine de yanlarına gitmedi.Sadece birkaç saniye baktı.Sonra geri döndü.Ama içinden geçen düşünce artık netti.Bu iş böyle gitmeyecek.