Sen İstanbul'dun

Ofisteki kavga zorla ayrılmıştı.Ama geriye ağır bir sessizlik kalmıştı.Cenk nefes nefeseydi.Gözleri hâlâ öfkeyle doluydu.Emre birkaç metre ötede duruyordu.Yakasını düzeltiyordu.Ama bakışlarını Cenk’ten kaçırmıyordu.Aylin ise ortada kalmıştı.Kalbi göğsünden çıkacak gibiydi.Bir an herkes sustu.Sonra Cenk Aylin’e döndü.“Sen benimle gel.”Sesi sertti.İtiraz kabul etmiyordu.Aylin bir an Emre’ye baktı.Emre hiçbir şey söylemedi.Sadece başını hafifçe eğdi.Ofisin dışına çıktılar.Koridor sessizdi.Cenk yürümeye devam etti.Sonunda merdiven boşluğunda durdu.Aylin’e döndü.Gözleri kırgındı.“Ne oluyor?”Aylin cevap vermedi.Cenk bir adım yaklaştı.“Sana soruyorum.”Sesi artık öfkeli değil…yaralıydı.“Ne oluyor Aylin?”Aylin gözlerini kaçırdı.Cenk devam etti.“Son günlerde değiştin.”“Benden uzaklaşıyorsun.”“Ve o adam…”Cümlesini tamamlayamadı.Aylin sonunda konuştu.“Cenk…”Ama kelimeler boğazında düğümlendi.Cenk gözlerini ondan ayırmadı.“Aranızda bir şey var mı?”Aylin’in kalbi sıkıştı.Çünkü aslında yoktu.Ama şimdi söylemesi gereken şey…yalan olacaktı.Aylin derin bir nefes aldı.Sonra yavaşça konuştu.“Belki.”Bu tek kelime Cenk’in yüzündeki ifadeyi değiştirdi.Sanki biri içinden bir şey çekip almıştı.“Belki mi?”Aylin gözlerini kapattı.“Cenk…”“Ben… biraz zamana ihtiyacım var.”Cenk başını iki yana salladı.“Hayır.”Sesi kısıktı.“Buna inanmayacağım.”Aylin bakışlarını yere indirdi.“Her şey çok hızlı oldu.”Cenk’in gözleri doldu.Ama belli etmemeye çalıştı.“Dün bana seni sevdiğimi söyledim.”Aylin’in kalbi parçalanıyordu.Cenk devam etti.“Ve bugün bana bunu mu söylüyorsun?”Aylin konuşamadı.Çünkü gerçek çok daha ağırdı.Ama bunu söyleyemezdi.Sonunda fısıldadı.“Belki… bu kadar ileri gitmemeliydik.”Cenk donup kaldı.Bu cümle beklediği son şeydi.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Sonra acı bir gülümseme çıktı yüzünde.“Anladım.”Aylin hemen başını kaldırdı.“Cenk—”Ama Cenk elini kaldırdı.“Yeter.”Sesi sakindi.Ama o sakinlik kırılmıştı.“Bir şey söyleme.”Sonra ekledi.“Demek ki ben yanlış anlamışım.”Aylin’in gözlerinden yaş süzüldü.Ama Cenk artık bakmıyordu.Ceketini düzeltti.Ve tek bir cümle söyledi.“Mutlu ol.”Sonra arkasını döndü.Ve yürüyüp gitti.Aylin merdiven boşluğunda tek başına kaldı.Duvara yaslandı.Gözlerinden yaşlar akıyordu.Ama fısıldadığı cümleyi kimse duymadı.“Keşke beni bu kadar sevmeseydin…