Sen İstanbul'dun

Ofiste her şey eskisi gibiydi.Masalar aynı yerdeydi.Bilgisayarların sesi aynıydı.İnsanlar aynı konuları konuşuyordu.Ama Aylin için dünya değişmişti.Cenk için de.Aylin sabah masasına oturduğunda ilk yaptığı şey bilgisayarını açmak oldu.Başını kaldırmamaya çalışıyordu.Çünkü başını kaldırırsa…Cenk’i göreceğini biliyordu.Ama insan bazı şeylerden ne kadar kaçarsa kaçsın…gözleri yine de gider.Aylin birkaç dakika sonra farkında olmadan başını kaldırdı.Cenk tam o anda ona bakıyordu.İkisi bir saniyeliğine göz göze geldi.Sonra ikisi de aynı anda başka yöne baktı.Sanki yakalanmış gibiydiler.Cenk çalışıyordu.Ama zihni sürekli dağılıyordu.Bir dosya açıyor…iki satır okuyordu…sonra düşünceler yine Aylin’e gidiyordu.Gerçekten bitti mi?Başını kaldırdı.Aylin’i gördü.Aylin bir şey anlatıyordu.Yan masadaki arkadaşına gülümsemişti.Cenk’in kalbi garip bir şekilde sıkıştı.Nasıl bu kadar normal olabiliyor…Ama bilmiyordu.Aylin normal değildi.Sadece belli etmiyordu.Akşam olduğunda Aylin eve geldi.Kapıyı kapattı.Ve o an…bütün gün taşıdığı güç bir anda yok oldu.Çantasını yere bıraktı.Ayakkabılarını çıkardı.Koltuğa oturdu.Başını arkaya yasladı.Derin bir nefes aldı.Ama bu nefes bile onu rahatlatmadı.Başının içinde bir ağırlık vardı.Sanki beyninin içinde biri yavaşça bastırıyordu.Gözlerini kapattı.Bugün de atlattım.Ama içten içe biliyordu.Her gün biraz daha zorlaşıyordu.Telefonu titredi.Mesaj.Emre“Bugün nasılsın?”Aylin birkaç saniye ekrana baktı.Sonra kısa bir cevap yazdı.“İyiyim.”Bir süre sonra Emre yazdı.“Pek iyi görünmüyordun.”Aylin başını koltuğa yasladı.Telefonu elinde tutarak yazdı.“Biraz yorgunum sadece.”Emre hemen cevap verdi.“Doktora gittin mi?”Aylin kısa bir cevap yazdı.“Henüz değil.”Sonra telefonu yanına bıraktı.Ama Emre o mesajdan sonra telefonu elinden bırakmadı.Ekrana bakıyordu.Aylin’in yazdığı o kısa cümlelere.Biraz yorgunum.Emre derin bir nefes aldı.Zihninde bir düşünce dolaşıyordu.Belki de doğru olanı yaptım.Evet.İlk başta Aylin’in hastalığını duyduğunda içi parçalanmıştı.Ama sonra başka bir şey olmuştu.Bir fırsat.Bir düşünce.Bir kapı.Zaten ölecek…Bu düşünceyi ilk düşündüğünde kendinden nefret etmişti.Ama sonra başka bir düşünce gelmişti.O zaman Cenk neden hayatını mahvetsin?Ve o düşünceyi kullanmıştı.Aylin’in kalbine sokmuştu.“Onu koruyorsun.”“Onun iyiliği için.”Emre gözlerini kapattı.Ama kalbinin içinde başka bir gerçek vardı.O da Aylin’i istiyordu.Ve bunu inkâr edemiyordu.Aylin ise koltukta oturuyordu.Telefonu yanındaydı.Ama aklında Emre yoktu.Aklında sadece bir kişi vardı.Cenk.Başını koltuğa yasladı.Ve gözleri doldu.Keşke seni hiç tanımasaydım…Ama hemen ardından başka bir düşünce geldi.Hayır.İyi ki tanımışım.Ve o düşünce…kalbini daha çok acıttı