Sen İstanbul'dun

Ertesi sabah şehir yavaş yavaş uyanıyordu.Ofisin pencerelerinden giren soluk ışık masaların üzerine düşmüş, bilgisayar ekranlarında ince yansımalar oluşturmuştu.Aylin çantasını sandalyesinin yanına bıraktı.Bilgisayarını açtı.Henüz kimse tam olarak yerleşmemişti.Koridordan gelen ayak sesleri, kahve makinesinin ince uğultusu ve klavyelerin tek tük tıklaması dışında ofis oldukça sakindi.Aylin dosyasını açtı.Bir süre ekrana baktı.Sonra farkında olmadan gözleri kapıya kaydı.Cenk henüz gelmemişti.Bu, dikkat etmemesi gereken bir ayrıntıydı.Yine de fark etmişti.Başını hafifçe salladı.Sonra tekrar işine döndü.Saat ilerledikçe ofis kalabalıklaşmaya başladı.Emre elinde kahveyle masaların arasından geçti.Aylin’in masasının yanında durdu.“Elif…”Aylin başını kaldırdı.“Aylin.”Emre güldü.“Bir gün doğru söyleyeceğim.”Aylin hafifçe gülümsedi.“Sabırla bekliyorum.”Emre kahvesinden bir yudum aldı.“Patron henüz gelmedi mi?”Aylin omuz silkti.“Sanırım.”Emre başını salladı.“Nadiren geç kalır.”Aylin bu cümleyi farkında olmadan aklında tuttu.Ama üzerinde düşünmedi.Saat öğlene yaklaşırken kapı açıldı.Cenk içeri girdi.Ceketini çıkardı.Yüzünde yorgun ama alışılmış sakinlik vardı.Aylin kısa bir an başını kaldırdı.Gözleri istemeden ona takıldı.Sonra tekrar bilgisayarına döndü.Emre seslendi.“Bugün geç başladın.”Cenk masasına doğru yürürken omuz silkti.“Bir işim vardı.”Emre merakla baktı.“Önemli bir şey mi?”Cenk kısa bir duraklama yaşadı.Sonra rahat bir ifadeyle söyledi.“Arabayı servise bıraktım.”Emre başını salladı.“Anladım.”Konu orada kapandı.Ama Cenk bilgisayarını açarken yüzündeki yorgunluk henüz geçmemişti.Gün normal ritmiyle devam etti.Telefonlar çaldı.Dosyalar hazırlandı.Toplantılar yapıldı.Ama Cenk zaman zaman dalıyordu.Ekrana bakıyor…Ama düşünceleri başka bir yerde kalıyordu.Bir keresinde başını kaldırdığında Aylin’i gördü.Aylin bir raporu inceliyordu.Yüzünde ciddi bir ifade vardı.Bir süre sonra kalemi elinden bıraktı ve gözlerini kısa bir an kapattı.Sanki başındaki hafif bir ağrıyı bastırmaya çalışıyordu.Sonra hemen toparlandı.Dosyaya geri döndü.Cenk bunu fark etti.Ama bir şey söylemedi.Akşam saatlerine doğru ofisteki gürültü azaldı.Gün yavaş yavaş kapanıyordu.Cenk sandalyesine yaslandı.Kısa bir an düşündü.Sonra gözleri istemeden Aylin’e kaydı.Aylin bilgisayarını kapatıyordu.O an fark etti.Sabah hastanede babasının yanında beklerken geçen saatleri…ve şimdi burada, sıradan bir günün içinde oturduğunu.Hayat bazen tuhaf bir denge kuruyordu.Bir yerde sessiz bir korku…başka bir yerde sıradan bir gün.Cenk başını tekrar bilgisayarına çevirdi.Ama zihninin bir köşesinde hâlâ aynı düşünce vardı.Yağmur altında dönen bir kızın gülüşü.