Sen İstanbul'dun

Doktor odasının kapısı yavaşça açıldı.Aylin dışarı çıktı.Kapı arkasından kapanırken hastanenin koridorundaki o tanıdık uğultu tekrar kulağına doldu.

İnsanların konuşmaları, uzaktan gelen cihaz sesleri, yürüyen ayakların yankısı…Bir an durdu.Elindeki kâğıdı çantasına koydu.Yüzündeki ifade sakindi.Sanki sıradan bir kontrol muayenesinden çıkmış gibiydi.Ama içindeki düşünceler o kadar sakin değildi.Derin bir nefes aldı.Sonra yürümeye başladı.Koridorun diğer ucunda Cenk babasının yanında oturuyordu.Babası sessizdi.Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmiş, yere bakıyordu.Cenk ayağa kalktı.“Bir şey içer misin?” diye sordu.Babası başını salladı.“Yok.”Cenk koridor boyunca birkaç adım yürüdü.Tam o sırada karşı taraftan gelen birini gördü.Adımlarını yavaşlattı.Bir yüz…Tanıdık gibi.Ama nereden?Kadın yaklaştıkça o tanıdık his daha belirginleşti.Cenk birkaç saniye düşündü.Sonra bir anda hatırladı.“Aylin?”Aylin adımlarını durdurdu.Başını kaldırdı.Cenk’i görünce yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.Ama hemen toparladı.“Cenk…”İkisi birkaç saniye sessiz kaldı.Hastanenin koridoru etraflarında akmaya devam ediyordu.Cenk hafifçe gülümsedi.“Burası… garip bir tesadüf oldu.”Aylin de hafifçe gülümsedi.“Evet.”Cenk birkaç adım yaklaştı.Sonra sanki yeni bir şey fark etmiş gibi kaşlarını hafifçe çattı.“Bir dakika…”Aylin ona baktı.Cenk düşünerek konuştu.“Biz daha önce burada karşılaşmadık mı?”Aylin’in bakışları kısa bir an durdu.Cenk devam etti.“Yanında bir kadın vardı.”Kısa bir duraklama.Sonra ekledi:“Hasta olan o muydu?”Aylin konuşmadı.Sadece yüzünde küçük bir ifade değişti.Başını çok hafif eğdi.Ne tam bir onay…Ne de bir inkâr.Ama konuşmamayı tercih etti.Cenk bunu fazla sorgulamadı.“Demek o gün de buradaydın,” dedi sadece.Aylin bakışlarını kısa bir an yere indirdi.Sonra tekrar Cenk’e baktı.Cenk başıyla arkasını işaret etti.“Babam için geldik.”Aylin bakışlarını o tarafa çevirdi.Koridordaki sandalyede oturan yaşlı adamı gördü.Adam başını kaldırıp onlara baktı.Aylin nazikçe gülümsedi.Sonra tekrar Cenk’e döndü.“Geçmiş olsun.”Cenk başını salladı.“Teşekkür ederim.”Kısa bir sessizlik oldu.Aylin konuşmamayı tercih etti.Çünkü bir cümle kurarsa…sorular gelecekti.Ve bazı soruların cevabını henüz kimsenin bilmesini istemiyordu.Cenk bunu fark etmeden devam etti.“İstanbul küçük bir şehir galiba.”Aylin hafifçe gülümsedi.“Bazen öyle oluyor.”Koridordaki ekranda numara değişti.Cenk arkasına baktı.Babası hâlâ sandalyede oturuyordu.Aylin çantasının askısını düzeltti.“Ben gitmeliyim.”Cenk başını salladı.“Tabii.”Aylin birkaç adım yürüdü.Sonra bir an durdu.Geri döndü.“Cenk.”Cenk baktı.“Umarım baban iyi olur.”Cenk kısa bir an cevap veremedi.Sonra yavaşça söyledi.“Umarım.”Aylin başını hafifçe eğdi.Sonra koridor boyunca yürüdü.Birkaç saniye sonra kalabalığın içinde kayboldu.