Sen İstanbul'dun

Ertesi sabah ofiste alışılmış bir hareket vardı.Bilgisayar ekranları birer birer açılıyor, yazıcıdan çıkan kâğıtların sesi koridorda yankılanıyordu.

Pencerelerden içeri giren sabah ışığı masaların üzerine soluk bir aydınlık bırakmıştı.Ama bugün ofisin havası biraz farklıydı.Herkesin üzerinde hafif bir gerginlik vardı.Öğleden sonra yapılacak toplantı, şirketin son aylardaki en önemli görüşmesiydi.Büyük bir markayla yapılacak reklam anlaşması sonuçlandırılacaktı.Aylin bilgisayarındaki dosyaları inceliyordu.Yeni olduğu için toplantıya girmeyecekti ama hazırlanan sunum dosyalarını kontrol eden ekibin içindeydi.Tam o sırada masasına bir kahve bırakıldı.Başını kaldırdı.Emre.Elinde bir bardak daha vardı.“Yeni çalışanlara sabah desteği.”Aylin hafifçe gülümsedi.“Buna alışmamı istemiyorsun umarım.”Emre omuz silkti.“Bazı alışkanlıklar iyidir.”Aylin kahveden küçük bir yudum aldı.“Toplantı gergin görünüyor.”Emre sandalyeye yaslandı.“Cenk bu anlaşmayı fazla ciddiye alıyor.”Aylin dosyaya baktı.“Ciddiye alınacak gibi duruyor.”Emre başını salladı.“Evet… kaçarsa biraz can sıkıcı olur.”Tam o sırada toplantı odasının kapısı açıldı.Cenk dışarı çıktı.Elinde birkaç dosya vardı.Masaların arasından yürürken gözleri istemeden Aylin’in bulunduğu tarafa kaydı.Emre hâlâ onun masasının yanında duruyordu.Aylin bir şey söylemişti.Emre gülüyordu.Cenk birkaç saniye durdu.Sonra yürümeye devam etti.Masasına geldi.Dosyayı açtı.Ama okuduğu satırlar zihninde yer etmiyordu.Başını kaldırıp tekrar baktı.Emre hâlâ oradaydı.Cenk kaşlarını hafifçe çattı.Kendi kendine düşündü.Emre’nin işi yok mu?Sonra başını eğdi.Bu düşünceyi saçma bulmuştu.Ama içindeki küçük huzursuzluk geçmemişti.Öğleden sonra toplantı başladı.Cenk masanın başındaydı.Karşılarında reklam ajansının temsilcileri oturuyordu.Sunum ekrana yansıtıldı.İlk birkaç dakika sorunsuz geçti.Sonra müşteri temsilcisi dosyaya bakarken kaşlarını çattı.“Bir dakika…”Cenk durdu.Adam ekrana işaret etti.“Bu slogan bizim onayladığımız metin değil.”Odada kısa bir sessizlik oluştu.Cenk ekrana baktı.Sunumda eski slogan vardı.Bu büyük bir sorundu.Müşteri temsilcisi devam etti.“Biz dün yeni metni mail olarak göndermiştik.”Cenk’in içinden kısa bir huzursuzluk geçti.“Kontrol edelim,” dedi sakin görünmeye çalışarak.Ama içindeki gerginlik büyüyordu.Aylin toplantıya girmemişti.Ama toplantı odasının kapısı yarı açıktı.İçerideki konuşmaların bir kısmı duyuluyordu.Aylin bilgisayarındaki sunum dosyasını açtı.Son sayfaya geldiğinde kısa bir an durdu.Slogan kısmına baktı.Sonra mail kutusunu açtı.Müşteriyle yapılan son yazışmaları kontrol etti.Birkaç saniye sonra bir mail dikkatini çekti.Konu başlığı:“Yeni slogan revizyonu.”Maili açtı.Metni okudu.Sonra tekrar sunum dosyasına baktı.Ekrandaki slogan farklıydı.“Bu eski versiyon…” diye mırıldandı.Hızla arşiv klasörünü açtı.Yeni sloganın olduğu dosyayı buldu.Sunumu güncelledi.USB belleğe kaydetti.Derin bir nefes aldı.Sonra toplantı odasına doğru yürüdü.Kapıyı hafifçe çaldı.İçerideki konuşmalar durdu.Cenk başını kaldırdı.“Aylin?”Aylin sakin bir sesle konuştu.“Sanırım sorun bu olabilir.”USB belleği masaya bıraktı.“Yeni slogan burada.”Cenk dosyayı açtı.Ekrana baktı.Sonra müşteri temsilcisine döndü.“Bu versiyon mu?”Adam ekrana yaklaştı.Metni okudu.Sonra başını salladı.“Evet… bu doğru olan.”Odada belirgin bir rahatlama hissi oluştu.Toplantı birkaç dakika sonra yeniden başladı.Ve bu kez sorunsuz ilerledi.Toplantı bittikten sonra ofis yavaş yavaş sakinleşti.Cenk masasının önünde duruyordu.Aylin dosyalarını topluyordu.Cenk birkaç saniye onu izledi.Sonra yaklaştı.“Az önce…”Aylin başını kaldırdı.“Evet?”Cenk kısa bir an durdu.Sonra gülümsedi.“Beni büyük bir sorundan kurtardın.”Aylin omuz silkti.“Mail kutusunu kontrol etmek bazen işe yarıyor.”Cenk başını salladı.“Yine de herkes fark etmeyebilirdi.”Bir an durdu.Sonra ekledi.“Teşekkür ederim.”Aylin gülümsedi.“Rica ederim.”O sırada Emre yanlarına geldi.“Gerçekten iyi yakaladın.”Aylin başını salladı.“Şans diyelim.”Emre gülerek uzaklaştı.Cenk kısa bir an arkasından baktı.Sonra tekrar Aylin’e döndü.Bu kez bakışı biraz daha farklıydı.Sadece çalışanına değil…dikkatini çeken birine bakıyordu.Akşam olduğunda Aylin evindeydi.Telefonu çaldı.Ekranda annesinin adı yazıyordu.Görüntülü arama.Aylin gülümsedi ve açtı.Annesinin yüzü ekranda belirdi.“Nasıl geçti günün?”Aylin koltuğa yaslandı.“Yoğundu.”Annesi dikkatle baktı.“Yüzün biraz solgun.”Aylin gülümsemeye çalıştı.“İstanbul yordu biraz.”Annesi birkaç saniye onu izledi.Sonra yumuşak bir sesle sordu.“İyi misin kızım?”Aylin kısa bir an sustu.Sonra başını salladı.“İyiyim anne.”Ama bazı cevaplar…gerçekten doğru olduğu için değil,karşıdaki insanı endişelendirmemek için verilir.Annesi bunu tam anlayamadı.Ama içinde küçük bir huzursuzluk kalmıştı.