Gölgelerin Tahtı

GÖLGELERİN TAHTIBölüm 4 — İkinci ZiyaretSarayda sabah henüz yeni başlamıştı.Elera kahvaltı salonunda oturmuş, önündeki kitabın sayfalarını çeviriyordu.

Ancak gözleri satırlarda olsa da aklı başka yerdeydi.Son balodan beri birkaç gün geçmişti.Ve bu birkaç gün boyunca Lyra'dan hiçbir haber gelmemişti.Elera bundan rahatsız değildi.Aksine...Beklemek bazen en iyi hamleydi.Bir insanın seni merak etmesini sağlamak için sürekli karşısına çıkmana gerek yoktu.Tam kitabını kapatırken kapı açıldı.Violette içeri girdi.“Elera.”Elera başını kaldırdı.“Ne oldu?”Violette'in yüzünde şaşkın bir ifade vardı.“Kraliçe Lyra saraya geliyor.”Elera'nın parmakları kitabın kapağında durdu.“Bugün mü?”“Evet.”“Neden?”“Matteo'yu görmek için.”Elera birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra gülümsedi.“Demek öyle.”Violette onun yüzüne baktı.“Ne düşünüyorsun?”“Hiçbir şey.”“Elera.”“Gerçekten.”Violette ona şüpheyle baktı.Elera kitabını tekrar açtı.“Lyra Matteo için geliyorsa, benim yapmam gereken tek şey Matteo'nun önüne geçmemek.”Violette kaşlarını çattı.“Bu kadar mı?”Elera sayfayı çevirdi.“Hayır.”Başını kaldırdı.“Daha akıllıca davranacağım.”Öğleden sonra sarayın avlusunda hazırlıklar başladı.Kraliçenin arabası kapının önünde durduğunda Matteo ve Adrian onu karşılamak için hazırdı.Matteo öne çıktı.“Majesteleri.”Lyra arabadan indi.“Prens Matteo.”Aralarında kısa bir selamlaşma oldu.Elera ise merdivenlerin biraz gerisinde duruyordu.Üzerinde sade fakat zarif bir açık yeşil elbise vardı.Turuncu saçları bu kez omuzlarına serbestçe bırakılmış, dalgaları doğal hâliyle sırtına düşüyordu.Elera özellikle sade görünmeyi seçmişti.Çünkü bugün gösteriş yapmak istemiyordu.Lyra'nın dikkatini çekmeye çalışmıyormuş gibi görünmek istiyordu.Lyra'nın bakışları bir an ona kaydı.Elera hemen gülümsedi.“Majesteleri, yeniden hoş geldiniz.”Lyra'nın yüzünde sıcak bir ifade oluştu.“Teşekkür ederim, Elera.”Matteo araya girdi.“İsterseniz size sarayı gezdirebilirim.”Lyra başını salladı.“Memnuniyetle.”Elera bir adım geri çekildi.“Ben de başka işlerime döneyim.”Lyra ona baktı.“Elera.”Elera durdu.“Efendim?”“Sonra seninle de konuşmak isterim.”Elera hafifçe şaşırmış gibi yaptı.“Elbette.”Sonra uzaklaştı.Violette birkaç adım ötede onu bekliyordu.Elera yanına geldiğinde Violette fısıldadı:“Seninle konuşmak istedi.”Elera gülümsedi.“Biliyorum.”“Peki neden geri çekildin?”“Çünkü beni aramasını istiyorum.”Lyra ile Matteo sarayın bahçesinde yürürken Matteo krallığın sınırlarından ve iki ülke arasındaki ilişkilerden bahsediyordu.Lyra dikkatle dinliyordu.Fakat konuşmanın bir yerinde gözleri bahçenin diğer tarafına kaydı.Elera, Violette ile konuşuyordu.Bir süre sonra Elera'nın elindeki belgeler yere düştü.Violette eğilip belgeleri toplarken Elera gülerek teşekkür etti.Lyra farkında olmadan birkaç saniye onları izledi.Matteo konuşmaya devam ediyordu.Ama Lyra'nın dikkati artık tamamen onda değildi.Akşamüstü Elera kütüphaneye geçti.Bir süre sonra kapı açıldı.Lyra içeri girdi.Elera kitabından başını kaldırdı.“Lyra?”“Rahatsız ediyor muyum?”Elera hemen ayağa kalktı.“Hayır, tabii ki.”Lyra raflara baktı.“Burası güzel.”“Çocukluğumdan beri burayı severim.”Lyra ona yaklaştı.“Geçen baloda söylediğin şeyi düşündüm.”“Hangisini?”“Doğu sınırı anlaşmasını.”Elera'nın yüzünde hafif bir şaşkınlık belirdi.“Gerçekten mi?”“Evet.”Lyra masadaki belgeleri gösterdi.“Seraphina'nın önerisini tekrar inceledik.”Elera sessizce dinledi.“Ve sen haklıydın.”Elera'nın gözlerinde kısa bir parıltı oluştu.Ama bunu hemen bastırdı.“Ben sadece tahmin yürütmüştüm.”“Yine de doğru tahmin.”Elera başını eğdi.“Bunu söylemeniz beni mutlu etti.”Lyra gülümsedi.“Bana karşı neden bu kadar mütevazısın?”Elera birkaç saniye düşündü.“Çünkü sizin yanınızda kendimi kanıtlamaya çalışırsam beni dinlemeyebilirsiniz.”Lyra'nın yüzündeki ifade değişti.“Bunu neden düşünüyorsun?”“Çünkü insanlar kendilerini sürekli övmeye çalışan kişilere daha az güvenir.”Lyra hafifçe güldü.“Sen gerçekten ilginçsin.”Elera da gülümsedi.“Bunu iyi anlamda söylediğinizi umuyorum.”“İyi anlamda.”Bir süre sonra Lyra masanın üzerindeki belgeleri Elera'ya uzattı.“Bana bunun hakkında ne düşündüğünü söyler misin?”Elera belgeleri aldı.Bu kez cevap vermeden önce uzun süre inceledi.“Şurada bir sorun var.”Lyra yaklaştı.“Nerede?”Elera bir satırı gösterdi.“Bu madde.”Lyra okudu.“Bu sadece küçük bir ayrıntı.”“Hayır.”Elera sakin bir sesle konuştu.“Eğer bunu kabul ederseniz, karşı taraf beş yıl sonra bu maddeyi farklı yorumlayabilir.”Lyra dikkatle baktı.“Bunu nasıl fark ettin?”Elera omuzlarını hafifçe kaldırdı.“Okurken aklıma takıldı.”Lyra gülümsedi.“Seraphina bunu görmedi.”Elera hemen cevap verdi.“Seraphina çok iyi bir danışman.”“Onu savunuyorsun.”“Çünkü iyi biri.”Lyra şaşırdı.“Rakibin olarak görmüyor musun?”Elera gülümsedi.“Hayır.”Sonra belgeleri kapattı.“Ben insanların zekâsını küçümsemem.”Lyra birkaç saniye boyunca ona baktı.Elera'nın bunu söylerken hiçbir kibir göstermemesi dikkatini çekmişti.Akşam olduğunda Matteo, Lyra'ya eşlik etmek için tekrar yanına geldi.Elera ise salonun diğer ucunda duruyordu.Lyra gitmeden önce bir kez daha ona baktı.“Elera.”Elera döndü.“Efendim?”“Yarın da burada olacak mısın?”Elera gülümsedi.“Sanırım.”Lyra hafifçe başını eğdi.“Güzel.”Ve ardından Matteo ile birlikte salondan ayrıldı.Elera onların arkasından baktı.Violette yanına geldi.“Bu kez sana kendisi geldi.”Elera'nın yüzünde küçük bir gülümseme vardı.“Evet.”“Ve sen hiçbir şey yapmadın.”Elera ona baktı.“Yanlış.”Violette kaşlarını kaldırdı.“Ne yaptın?”Elera sessizce cevap verdi:“Onun düşünmesine yardım ettim.”Violette anlamadı.Elera devam etti.“Lyra'nın bana güvenmesini istiyorum.