Gölgelerin Tahtı

GÖLGELERİN TAHTIBölüm 6 — Yokluğunun SessizliğiLyra'nın saraydan ayrılmasının üzerinden üç gün geçmişti.Elera içinse bu üç gün şaşırtıcı derecede sakindi.Ne mektuplar gönderdi.Ne Lyra'yı görmek için bir bahane buldu.Ne de onunla iletişim kurmaya çalıştı.Violette bunu anlamakta zorlanıyordu.“Gerçekten hiçbir şey yapmayacak mısın?”Elera kütüphanedeki masasından başını kaldırdı.“Hayır.”“Lyra üç gündür sarayında.”“Biliyorum.”“Peki sen?”“Ben de buradayım.”Violette iç çekti.“Senin bu kadar sakin olman sinir bozucu.”Elera kitabını kapattı.“Çünkü panik yapmak planımı değiştirmiyor.”Violette ona baktı.“Ya Lyra seni unutursa?”Elera'nın dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.“Unutmaz.”“Bu kadar emin olman normal değil.”“Çünkü onun davranışlarını gözlemledim.”Elera ayağa kalktı.“İnsanlar bir alışkanlığı bıraktıklarında önce bunun farkına varmazlar.”Violette kaşlarını kaldırdı.“Ne demek istiyorsun?”“Lyra sarayda kaldığı süre boyunca her gün benimle konuştu.”Elera pencereye doğru yürüdü.“Kahvaltıda.”Bir adım attı.“Kütüphanede.”Bir adım daha.“Bahçede.”Sonra durdu.“Şimdi bunların hiçbiri yok.”Violette'in yüzünde yavaşça bir gülümseme oluştu.“Yani?”Elera ona döndü.“Yani onu aramıyorum.”“Çünkü onun seni aramasını bekliyorsun.”“Tam olarak.”Kraliçenin SarayıAynı saatlerde Lyra çalışma odasında oturuyordu.Masasının üzerinde onlarca belge vardı.Fakat hiçbirine doğru düzgün odaklanamıyordu.Seraphina bunu fark etmişti.“Majesteleri.”Lyra başını kaldırdı.“Evet?”“Bu belgeyi üçüncü kez okuyorsunuz.”Lyra elindeki kâğıda baktı.“Öyle mi?”“Evet.”Seraphina sessizce onu izledi.Lyra birkaç saniye sonra belgeyi bıraktı.“Bir şey soracağım.”“Dinliyorum.”“Prenses Elera'nın krallığında yeni bir ticaret toplantısı var mı?”Seraphina'nın bakışları değişti.“Bildiğim kadarıyla hayır.”Lyra başını salladı.“Anladım.”Seraphina bir şey söylemedi.Fakat Lyra'nın neden bunu sorduğunu anlamıştı.Öğleden sonra Lyra bahçeye çıktı.Yanında Celeste vardı.Lyra yürürken birkaç kez etrafına baktı.Sonra durdu.“Celeste.”“Majesteleri?”“Burada...”Bir an durdu.“Boş ver.”Celeste kaşını hafifçe kaldırdı.“Emredersiniz.”Lyra yürümeye devam etti.Fakat aklındaki düşünce kaybolmadı.Elera burada olsaydı ne söylerdi?Bu düşünce Lyra'yı şaşırttı.Henüz birkaç gün olmuştu.Ama Elera'nın sesi zihninde çoktan yer edinmişti.Dördüncü GünSabah Elera'ya bir mektup geldi.Mühür kırmızıydı.Üzerinde kraliyet arması bulunuyordu.Violette hemen Elera'nın yanına geldi.“Kimden?”Elera mektubu çevirdi.“Lyra.”Violette'in gözleri büyüdü.“Ne yazıyor?”Elera mührü açtı.Mektup kısa ve resmiydi.Lyra, iki krallık arasındaki ticaret anlaşmasıyla ilgili Elera'nın fikrini soruyordu.Violette gülümsedi.“İşe yaradı.”Elera mektubu tekrar okudu.“Evet.”“Cevap verecek misin?”“Tabii.”“Ne yazacaksın?”Elera masasına oturdu.“Gerçeği.”Violette şaşırdı.“Gerçeği mi?”“Evet.”Elera kalemini eline aldı.“Bu kez onu etkilemeye çalışmayacağım.”“Peki ne yapacaksın?”Elera yazmaya başladı.“Yardım edeceğim.”Lyra mektubu aldığında akşam olmuştu.Elera'nın cevabını okurken yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti.Cevap yalnızca birkaç öneriden oluşuyordu.Ne iltifat vardı.Ne gereksiz yakınlık.Ne de Lyra'yı etkilemeye çalışan bir cümle.Sadece mantıklı düşünceler.Lyra mektubu bitirdiğinde hafifçe gülümsedi.“İlginç.”Seraphina yanına yaklaştı.“Ne oldu?”Lyra mektubu ona uzattı.Seraphina okudu.Bir süre sessiz kaldı.“Oldukça zeki.”Lyra gülümsedi.“Evet.”Seraphina ona baktı.“Fakat bu kadar hızlı güvenmeniz doğru mu?”Lyra'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.“Elera bana hiçbir zaman güvenmem için baskı yapmadı.”“Bu doğru.”“Tam tersine, her zaman seçim yapmamı bekledi.”Seraphina sustu.Lyra mektubu tekrar eline aldı.“Sanırım bu yüzden ona güveniyorum.”Beşinci GünLyra bu kez kendisi bir karar verdi.Elera'ya ikinci bir mektup gönderdi.Bu sefer resmi değildi.“Kütüphanede önerdiğin kitabı bitirdim.”Elera mektubu okuduğunda gülümsedi.Violette merakla baktı.“Ne yazmış?”Elera mektubu ona uzattı.Violette okudu.“Bu artık normal bir kraliçe mektubu değil.”Elera gülümsedi.“Hayır.”“Bunu bekliyor muydun?”“Evet.”“Nasıl?”Elera sandalyesine yaslandı.“Çünkü ilk mektupta bana siyasi bir konu sordu.”“İkincisinde?”“Kendisi hakkında küçük bir şey paylaşıyor.”Violette düşündü.“Yani aradaki mesafe azalıyor.”“Evet.”“Ve sen?”Elera mektubu katladı.“Ben de aynı hızda ilerleyeceğim.”Altıncı GünLyra tekrar saraya geldi.Bu kez resmi bir ziyaret değildi.Sadece Elera'yla konuşmak için gelmişti.Elera bunu öğrendiğinde birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra Violette'e baktı.“Hazırlanmama yardım eder misin?”Violette gülümsedi.“Sonunda.”Elera sade ama zarif bir yeşil elbise seçti.Turuncu saçlarını bu kez yarım topladı.Dalgalarının bir kısmı omuzlarına düşerken diğer kısmı ince altın tokalarla geriye tutturuldu.Makyajı yine sadeydi.Yeşil gözlerini belirginleştiren hafif bir far ve doğal tonlarda bir dudak rengi.Elera aynaya baktı.“Nasıl?”Violette gülümsedi.“Saf.”Elera kahkaha attı.“Tam istediğim cevap.”Lyra onu bahçede buldu.Elera başını eğdi.“Majesteleri.”Lyra gülümsedi.“Yine mi bu kadar resmi?”Elera hafifçe şaşırmış gibi yaptı.“Alışkanlık.”“Bunu değiştirmelisin.”Elera gülümsedi.“Peki, Lyra.”Lyra'nın yüzünde memnun bir ifade oluştu.Birlikte yürümeye başladılar.“Geçen gün gönderdiğim mektubu aldın mı?”“Evet.”“Kitabı beğendin mi?”“Beğendim.”“Sonunu tahmin edebildin mi?”Elera gülümsedi.“İlk bölümden beri.”Lyra güldü.“Bunu söylemen gerekiyordu.”“Kitabı bozmak istemedim.”“Sen gerçekten her şeyi önceden düşünüyorsun.”Elera ona baktı.“Her şeyi değil.”“Çoğunu.”Elera başını hafifçe eğdi.“Belki.”Lyra bir süre onu izledi.“Seninle konuşmayı özlemişim.”Elera'nın adımları bir anlığına yavaşladı.Bu cümle beklediğinden daha doğrudandı.Ama yüzüne hiçbir şey yansıtmadı.“Ben de sizinle konuşmayı özledim.”Lyra gülümsedi.Ve o an ikisi arasında yeni bir şey oluştu.Aşk değildi.Henüz değildi.Ama artık yalnızca güven de değildi.Birbirlerini aramaya başlamışlardı.Elera bunu fark etti.Lyra da.Fakat ikisi de bu gerçeği henüz adlandırmaya hazır değildi.Sarayın yüksek balkonlarından birinde ise Evelyne onları izliyordu.Gözleri Elera'nın üzerindeydi.Yüzündeki ifade hiç hoş değildi.“Lyra'nın ona bu kadar yaklaşması hoşuma gitmedi.”Ve sarayın başka bir köşesinde Matteo da aynı manzarayı görmüştü.Bu kez yüzünde yalnızca şaşkınlık yoktu.Endişe vardı.Çünkü ilk kez Elera'nın planının ne kadar ilerlediğini anlamaya başlamıştı.