Gölgelerin Tahtı

GÖLGELERİN TAHTIBölüm 8 — Kalbin İlk ÇatlağıSabah güneşi sarayın yüksek pencerelerinden içeri süzülürken Violette aynanın karşısında sessizce duruyordu.Dün geceyi düşünmemeye çalışıyordu.Başaramıyordu.Matteo'nun söyledikleri hâlâ zihnindeydi.Yıllardır içinde sakladığı duygular artık yalnızca kendisine ait değildi.Aralarında yaşanan o yakın an, ikisinin de birbirlerine karşı hislerini inkâr etmelerini zorlaştırmıştı.Violette saçlarını düzeltti.Kahverengi dalgalarını omuzlarının üzerine bıraktı ve derin bir nefes aldı.Kapısı çalındı.“Kim?”“Benim.”Matteo.Violette birkaç saniye hareketsiz kaldı.Sonra kapıyı açtı.Matteo karşısında duruyordu.İkisi de birkaç saniye boyunca konuşmadı.Sonunda Matteo gülümsedi.“Günaydın.”“Günaydın.”Violette gözlerini kaçırdı.“Dün gece hakkında...”“Pişman değilim.”Violette başını kaldırdı.Matteo'nun sesi sakindi.“Ben de değilim.”Violette'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.Ama Matteo'nun ifadesi kısa süre sonra ciddileşti.“Bunu Lyra'nın bilmesini istemiyorum.”Violette'in gülümsemesi kayboldu.“Elera da bilmeli mi?”Matteo düşündü.“Şimdilik hayır.”Violette başını salladı.“Peki.”Matteo Violette'ı belinden çekip dudaklarına öpücük kondurdu.dakikalar sonra ikside geri çekildi.Matteo uzaklaşırken Violette arkasından baktı.İlk kez Matteo'yu kaybetmekten korkmuyordu.Çünkü artık aralarında yalnızca tek taraflı bir sevgi olmadığını biliyordu.Lyra'nın KalbiAynı sabah Lyra çalışma odasında oturuyordu.Önünde önemli belgeler vardı.Fakat hiçbirini okumuyordu.Çünkü zihninde yine aynı kişi vardı.Elera.Son günlerde bunu giderek daha sık yapmaya başlamıştı.Elera'nın söyledikleri.Gülümsemesi.Bir konu hakkında düşünürken gözlerini hafifçe kısması.Kendisiyle konuşurken kullandığı sakin ses tonu...Lyra bunların hiçbirini neden bu kadar çok düşündüğünü anlayamıyordu.Seraphina odaya girdi.“Majesteleri.”Lyra başını kaldırdı.“Evet?”“Toplantı on dakika içinde başlayacak.”Lyra önündeki belgelere baktı.“Hazırım.”Seraphina birkaç saniye bekledi.“Emin misiniz?”“Evet.”Seraphina çıktı.Lyra tekrar belgelerine döndü.Ama bir satır bile okuyamadı.Sonunda sandalyesinden kalktı.Pencerenin önüne yürüdü.Kendi kendine fısıldadı:“Bu hiç normal değil.”Öğleden sonra Lyra sarayın bahçesinde yürüyordu.Yanında Celeste vardı.Bir anda Lyra durdu.“Elera nerede?”Celeste şaşırdı.“Prenses bugün kütüphanede.”Lyra başını salladı.“Anladım.”Birkaç saniye sessizlik oldu.Celeste dikkatle kraliçesine baktı.“Onu görmek ister misiniz?”Lyra cevap vermedi.Sonra:“Evet.”dedi.Elera kütüphanede kitap okuyordu.Lyra içeri girdiğinde başını kaldırdı.“Lyra.”Bu kez Elera'nın yüzündeki gülümseme gerçekti.En azından öyle görünüyordu.“Burada ne yapıyorsun?”“Kitap okuyorum.”Lyra masaya yaklaştı.“Bunu tahmin edebilirdim.”Elera kitabı kapattı.“Bir şey mi oldu?”“Hayır.”Lyra karşısındaki sandalyeye oturdu.“Yalnızca seni görmek istedim.”Elera birkaç saniye sustu.İçinde küçük bir zafer hissi oluştu.Ama bunu belli etmedi.“Ben de sizi görmekten memnun oldum.”Lyra gülümsedi.“Sen hep böyle misin?”“Nasıl?”“Ne olursa olsun sakin.”Elera başını eğdi.“Değilim.”“Bana öyle görünüyorsun.”“Belki sizin yanınızda öyle davranıyorumdur.”Lyra'nın kalbi hafifçe hızlandı.Bu cümle basit görünüyordu.Ama Lyra onu gün boyunca düşünmeye devam edecekti.Akşam olduğunda Elera ve Lyra birlikte sarayın terasına çıktılar.Gökyüzünde ay yükselmişti.Şehir ışıkları uzakta parlıyordu.Lyra korkulukların yanında durdu.“Elera.”“Efendim?”“Bana bir şey söyle.”Elera ona döndü.“Ne?”“Benden korkuyor musun?”Elera şaşırmış gibi yaptı.“Hayır.”“Çoğu insan korkuyor.”“Ben çoğu insan değilim.”Lyra güldü.“Bunu biliyorum.”Bir süre sessiz kaldılar.Lyra gözlerini şehirden ayırmadan konuştu.“Senin yanında kendimi farklı hissediyorum.”Elera dikkatle onu dinledi.“Nasıl?”“Bilmiyorum.”Lyra bu kez ona baktı.“Daha özgür.”Elera'nın yüzünde yumuşak bir gülümseme oluştu.“Öyleyse burada özgür olabilirsiniz.”Lyra birkaç saniye onun gözlerine baktı.Ve o anda Lyra'nın içinde bir şey değişti.Elera'yı yalnızca zeki bir prenses olarak görmüyordu artık.Onu düşünmeden duramıyordu.Onu görmek istiyordu.Onunla konuşmak istiyordu.Ve Elera yanından ayrıldığında bunu fark ediyordu.Özlediğini.Lyra bundan korktu.Çünkü bir kraliçe için duygular bazen zayıflık demekti.Ama Elera'nın yanında olduğu anlarda bunu düşünmek istemiyordu.Öte yandan Violette, sarayın koridorunda Matteo'yla karşılaştı.İkisi birbirini görünce aynı anda durdu.Matteo gülümsedi.Violette de.Fakat ikisinin de aklında aynı şey vardı.Dün gece.Matteo yaklaşarak alçak sesle konuştu.“Bugün seni düşündüm.”Violette'in yüzü kızardı.“Ben de seni.”Tam o sırada koridorun diğer ucunda Adrian belirdi.İkisini yan yana görünce duraksadı.Yüzündeki ifade değişti.Violette bunu fark etmedi.Matteo ise Adrian'a baktı.Adrian birkaç saniye onları izledikten sonra hiçbir şey söylemeden uzaklaştı.Violette onun arkasından baktı.“Bir sorun mu var?”Matteo başını iki yana salladı.“Bilmiyorum.”Gece yarısına doğru Elera odasına döndü.Violette onu bekliyordu.“Lyra'yla mıydın?”“Evet.”Violette gülümsedi.“Nasıl gidiyor?”Elera aynanın karşısına geçti.“Beklediğimden daha hızlı.”“Ne demek istiyorsun?”Elera saç tokalarını çıkarmaya başladı.“Beni artık yalnızca güvenilir biri olarak görmüyor.”Violette dikkatle ona baktı.“Emin misin?”Elera aynadaki yansımasına baktı.“Bugün bana neden yanımda özgür hissettiğini söyledi.”Violette'in yüzündeki gülümseme kayboldu.“Bu ciddi.”“Evet.”Elera birkaç saniye sustu.Sonra:“Lyra bana karşı bir şeyler hissetmeye başladı.”Violette sessiz kaldı.“Peki sen?”Elera'nın eli durdu.Bu soru beklemediği bir soruydu.“Benim ne hissettiğimin önemi yok.”Violette ona baktı.“Elera.”Elera aynaya döndü.Yüzünde yine o kontrollü ifade vardı.“Önemli olan taht.”Fakat odada yalnız kaldığında Elera'nın yüzündeki o soğukkanlı ifade kısa bir anlığına bozuldu.Çünkü Lyra'nın terasta ona bakışını hatırlamıştı.Ve ilk kez...kendi planının içinde kendisi için de tehlikeli bir şey olduğunu fark etmişti.Lyra'nın kalbi ona doğru yaklaşırken...Elera'nın kalbi de tamamen taş değildi.