Günahın varisi +18

Bölüm 12 — KaçışVe birileri...Daha doğmadan onun peşine düşmüştü.Telefon hâlâ elimdeydi.Ekrandaki kelimelere bakıyordum ama sanki beynim onları kabul etmiyordu.Varisin kanı artık iki kişide.Bir elim istemsizce karnıma gitti.Henüz çok küçüktü.Belki birkaç haftalıktı.Ama buna rağmen birileri onu biliyordu.Birileri bizi izliyordu.Birileri bekliyordu.Adrian telefonu elimden aldı.Yüzü bir anda sertleşmişti.Az önceki mutluluk yerini soğuk bir öfkeye bırakmıştı.— Bu numarayı bulacağım.— Adrian...Başını iki yana salladı.— Hayır, Mira.

Bu artık sadece bizimle ilgili değil.Bir an sustu.Sonra gözleri karnıma kaydı.Bakışları değişti.Daha yumuşak.Daha koruyucu.— Artık ikinizi de korumam gerekiyor.Bu cümleyi duyduğum anda kalbim garip bir şekilde hızlandı.İkinizi.Ben ve bebeğimiz.İlk kez biri bizi tek bir cümlede birlikte söylemişti.Ve bu beni hem mutlu etmiş hem de korkutmuştu.— Adrian...Sözlerimi nasıl söyleyeceğimi bilemiyordum.— Ya başaramazsak?Bana baktı.— Başaracağız.— Nereden biliyorsun?Bir adım yaklaştı.— Çünkü bu kez kaybedecek hiçbir şeyim yok.Sessizlik oldu.Sonra telefon çaldı.Adrian hemen açtı.Karşı taraftaki kişi birkaç saniye konuştu.Adrian'ın yüzündeki ifade değişti.— Emin misin?Sessizlik.— Tamam.Telefonu kapattı.— Ne oldu?Bana baktı.— Malikânenin çevresinde yabancı insanlar görülmüş.Kanım çekildi.— Bizi mi izliyorlar?— Evet.Karnımın üzerine elim gitti.Adrian bunu fark etti.Hemen yanıma geldi.— Korkma.— Korkuyorum.Bu kez sesim titredi.— Kendim için değil.Adrian gözlerimin içine baktı.— Biliyorum.Sonra beklemediğim bir şey yaptı.Dizlerinin üzerine çöktü.Elini yavaşça karnımın üzerine koydu.Bir an nefes almayı unuttum.Henüz ortada hiçbir şey yoktu.Henüz hissedilecek bir hareket bile yoktu.Ama Adrian'ın bakışlarında öyle bir şey vardı ki...Sanki gerçekten orada birini görüyordu.Sanki şimdiden onu seviyordu.— Seni koruyacağım, diye fısıldadı.Gözlerim doldu.Adrian bunu bana mı söylemişti?Yoksa bebeğimize mi?Belki ikimize de.Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.Bir araba.Adrian bir anda ayağa kalktı.Perdeyi araladı.Yüzü gerildi.— Kahretsin.— Ne oldu?— Siyah araba.Kalbim duracak gibi oldu.Hastanenin önündeki araba.Bizi buraya kadar takip etmişlerdi.Adrian hızla çekmeceden silahını aldı.— Hazırlan.— Ne?— Buradan çıkıyoruz.— Nereye?Bana baktı.— Güvende olacağınız bir yere.Bir çanta hazırlarken ellerim titriyordu.Hayatım son birkaç haftada tamamen değişmişti.Önce annemin yaşadığını öğrenmiştim.Sonra ailemle ilgili sırları.Şimdi ise...Bir bebeğim vardı.Ve birileri onu istiyordu.Adrian çantayı elimden aldı.— Hazır mısın?Başımı salladım.Malikâneden çıkarken son kez arkama baktım.Bu evde ne kadar sır vardı?Ve daha kaçını bilmiyordum?Arabaya bindik.Adrian motoru çalıştırdı.Tam hareket edecekken telefonum yeniden titredi.Bilinmeyen numara.Mesajı açtım.Tek bir cümle vardı:“Kaçabilirsiniz... ama kaderinizden kaçamazsınız.”Hemen altında ikinci mesaj belirdi:“Ve gerçek varis doğduğunda herkes ölecek.”Telefon elimden kaydı.Başımı kaldırdım.Adrian'a baktım.O da bana bakıyordu.Ve ilk kez aynı şeyi düşündüğümüzü anladım.Bu savaş artık başlamıştı.