Günahın varisi +18

Bölüm 13 — Güvenli YerAdrian'ın arabası karanlık yolda hızla ilerliyordu.Dışarıda yağmur hâlâ yağıyordu.Ben ise koltuğa yaslanmış, bir elimle karnımı tutuyordum.Aklımda tek bir soru vardı.Bizi kim izliyordu?Adrian direksiyona sıkıca tutunmuştu.Yüzü tamamen değişmişti.Sessizdi.Fazlasıyla sessiz.— Adrian...Cevap vermedi.— Nereye gidiyoruz?Birkaç saniye sonra konuştu.— Eski bir eve.— Kimin evi?— Babamın.Başımı ona çevirdim.— Babanın mı?— Evet.Kaşlarımı çattım.— Ama sen babandan hiç bahsetmedin.Adrian'ın çenesi gerildi.— Çünkü öldü.Sessizlik.— Nasıl?Adrian gözlerini yoldan ayırmadı.— Senin babandan birkaç yıl önce.Bu cevap içimde garip bir his bıraktı.— Peki neden şimdi oraya gidiyoruz?Adrian derin bir nefes aldı.— Çünkü ailemden kalan tek güvenli yer orası.— Güvenli mi?Bana kısa bir bakış attı.— En azından şimdilik.Şimdilik.Bu kelime hiç hoşuma gitmemişti.---Yaklaşık bir saat sonra eski bir evin önünde durduk.Ev ormanın ortasındaydı.Büyük değildi.Ama etrafında kilometrelerce başka hiçbir ev görünmüyordu.Adrian arabadan indi.Ben de kapıyı açmaya çalıştım.Hemen yanıma geldi.— Dur.Elini uzattı.— Yavaş.Elini tuttum.Arabadan inerken bana dikkatle baktı.— İyi misin?Başımı salladım.— İyiyim.Elimi karnımın üzerine koydum.— O da iyi.Adrian'ın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.— Bundan eminim.Evin kapısını açtı.İçeri girdik.Her yer toz içindeydi.Ama evin elektriği çalışıyordu.Adrian ışıkları yaktı.— Burada birkaç gün kalacağız.Çantayı yere bıraktım.— Kaç gün?— Bilmiyorum.Sonra telefonunu çıkardı.— Ama önce Ezgi'yi aramalıyız.Kalbim hızlandı.— Ezgi mi?— Evet.— Neden?— Çünkü senin yanında güvendiğin tek kişi o.Başımı salladım.Telefonumu çıkardım.Ezgi'yi aradım.Telefon birkaç kez çaldı.Sonunda açtı.— Mira?Sesindeki endişeyi hemen fark ettim.— Ezgi, iyiyim.— İyi misin?

Saatlerdir seni arıyorum!— Özür dilerim.— Nerdesin?Adrian'a baktım.O da başıyla onayladı.— Güvenli bir yerdeyim.Ezgi birkaç saniye sustu.— Adrian yanında mı?— Evet.— Mira...Sesi bu kez daha ciddi çıktı.— Sana bir şey söylemem lazım.Kaşlarımı çattım.— Ne oldu?— Hastaneden çıktıktan sonra bir şey fark ettim.Kalbim hızlandı.— Ne?— Seni takip eden siyah arabayı ben de gördüm.Donup kaldım.— Ne?— Hastanenin yakınındaydı.Adrian telefonu elimden aldı.— Ezgi, arabayı tarif et.Ezgi birkaç saniye düşündü.— Siyah.