Günahın varisi +18

Bölüm 4 — Bizi BuldularAdrian'ın arkasında kalmıştım.Koridorun sonuna bakıyordum ama karanlığın içinde hiçbir şey göremiyordum.Sadece ayak sesleri...Yaklaşıyordu.Tak.Tak.Tak.Adrian elini geriye uzattı ve elimi tuttu.Parmakları benimkilerin arasına kenetlendi.— Sakın ses çıkarma.Fısıldayarak cevap verdim:— Kim bunlar?— Bilmiyorum.Kaşlarımı çattım.— Yalan söylüyorsun.Adrian bana baktı.— Şu an tartışmanın sırası değil.Koridorun ucunda bir gölge belirdi.Adrian beni hızla yanındaki odaya çekti.Kapıyı kapattı.Karanlıkta karşı karşıya kaldık.O kadar yakındı ki nefesini hissedebiliyordum.— Adrian...Parmağını dudaklarıma götürdü.— Şşş.Dışarıdan kapı kolunun hareket ettiğini duyduk.Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.Adrian kulağıma doğru eğildi.— Korkuyor musun?— Hayır.— Yine yalan söylüyorsun.— Senin yüzünden! gerizekalı piçDudaklarının kenarı kıvrıldı.— En azından hâlâ küfredebiliyorsun.Gözlerimi devirdim.— Çok komiksin.Tam o anda dışarıdan bir erkek sesi duyuldu.— Adrian!

Seni burada bulacağımı biliyordum.Adrian'ın yüzündeki ifade değişti.Sanki o sesi tanıyordu.— Kahretsin...— Kim?Cevap vermedi.Kapının önündeki ayak sesleri durdu.Sonra adam konuştu:— Kızı bize teslim et.Nefesim kesildi.Adrian bana döndü.— Ne olursa olsun kapıyı açma.— Peki ya sen?— Ben hallederim.Elimi bıraktı.Kapıya yöneldi.Bileğini tuttum.— Adrian.Durdu.— Beni bırakıp gitme.Birkaç saniye yüzüme baktı.Sonra geri döndü.Elimi tuttu ve alnıma kısa bir öpücük bıraktı.— Gitmeyeceğim.Kapıyı açtı.Koridordan gelen adamla göz göze geldi.Ben ise kapının arkasında donup kalmıştım.Adam gülümsedi.— Demek sonunda onu buldun.Adrian'ın sesi buz gibiydi.— Ona dokunmayacaksın.Adam başını eğdi.— Sen hâlâ anlamıyorsun, Adrian.— Neyi?Adamın gülümsemesi genişledi.— Kızın kim olduğunu.Sonra gözleri doğrudan bana çevrildi.— Mira Arslan, babanın sana hiç anlatmadığı bir şey var.Bir adım attı.— Sen bu ailenin varisi değilsin.Boğazım düğümlendi.— Neyim ben?Adam cevap vermeden önce Adrian'ın yüzüne baktı.— Onun en büyük günahısın.