Ateşe Tutsak

 "İnci odana geç ve kapını kilitle!" ablam endişe ile bana bakıyor ve kaçmam için işaret veriyordu. Babam denecek o illet yine içip içip gelmişti. "Anneni sen öldürdün" üzerime yürüdü. Geri çekildim ablam önüme geçti.

  "Dokunma ona!" dedi öfkeyle. "Anneni o öldürdü" o yaklaştıkça içki kokusu geliyordu ve bu mide bulandırıcıydı. Ablama sert bir tokat indirdi. "ABLA!" diye haykırdım. Ama o durmadı. Saçını çekti. Tokatlar attı. Onu ittirdim ama onu benim üzerime almaktan başka birşeye yaramadı.

  "Anneni sen öldürdün!" üzerime atıldı. Saçımı çekti yere attı. Tekmeler attı. "A-abla" dedim çaresizlik içinde. Ablam ayağa kalktı. "İnci'ye dokunma!" ablama döndü.

  "Kimsin ki sen?" ablamın saçını tuttu ve boynunu yere eğdi. "Kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?" karnına dizini geçirdi. Yerden kalkmaya çalışıyordum ama ağzımdan kan gelirken bu imkansızdı. 

  "Hem de Emir kipiyle konuşuyorsun!" ablamı sertçe yere itti. Son gücüm ile ayağa kalktım. Önümde ki vazoyu aldım. "ABLAMA DOKUNMA!"dedim öfke ile. Bana döndü ve vazoyu kafasına patlattım.

  "Ne yaptın sen?" bana doğru adımlamak üzereydi ki yere düşüp bayıldı. Ablam yanıma geldi. "Geber!" dedi sertçe. "İnci iyi misin?" nefes alış verişim hızlandı. Göğsüm hızla inip kalktı.

  "İnci?" telaşla bana baktı. Nefesimi düzene koydum. "İyiyim" dedim zar zor. "Sen?" eli dudağıma gitti. "İnci" dedi endişeyle. "Abla darbeden! yok birşeyim" buna hem onu hem de kendimi inanırdım. Öyle olması gerekiyordu.

  Ablam elimi tuttu ve onun odasına hızla geçtik. Kapıyı kilitledi. Önüne ağır bir dolap çektik. Ellerim titriyordu. "İnci" ablam saçlarımı sevdi.

  "Neyin var çiçeğim?" ellerimi gösterdim. "Bilmiyorum" sesim de titriyordu. "Tamam sakin ol bebeğim" bir bebek gibi beni sakinleştirdi.

  Birbirimize sıkıca sarıldık. "Bu karanlıktan seni çıkaracağım" kaşlarımı çattım. "Sen yoksan her yer karanlık abla" saçlarımı sevdi. "O zaman ilk sen, sonra ben" dudak büzdüm.

  "Büzme hiç dudak ne dediysem o" omuz silktim. "Benim de" dedim istifimi bozmadan.