BURADAN Bİ BEN GEÇTİM

Yıllarca hep bir şeylerin eksik olduğunu düşündüm.

Mutluluğun,

Huzurun,

Doğru insanların ...

Meğer eksik olan benmişim.

Hep başkalarında aradığım her şeyi kendimde buldum sonunda .

Herkese yetişmeye çalışırken ,

Geride bıraktığım o kızı unutmuşum.

Arkama dönüp sıkı sıkı sarıldım ona.

Özür dilerim küçüğüm.

Huzur deyince ne düşünüyorsunuz ;

Güzel bir tatil mi?

Yeni başlangıçlar mı?

Yeni biri mi?

Bana sorarsan hiç biri değil?

Huzur kendinle kavga etmeden durabilmek,

Sabah sakin bir şekilde kahveni içebilmek,

Ne olursa olsun kendine güvenmektir huzur .

Gücümü buldum.

Aslında hep güçlüymüşüm ,

ama bize öğrettiklerinden kendi gücümüzün bile farkında değiliz.

Güçlü olmak kırılmamak, ağlamamak değil.

Kırıldığın yerden toplanmak,

Gözyaşlarını silebilmek,

Yaralarına rağmen ayakta durabilmektir .

Oysa ben hep kendim sarardım yaralarımı..

Bi ara kaybettiğim o umudumu buldum.

Hayatım renklenmeye başladı o andan beri.

Tüm o siyah duvarlarımda birden renkler ortaya çıkmaya başladı .

Artık uyanmak için bi sebebim,