Yan Evdeki Aşk

Bölüm 15 — “Bizim Evimiz”Düğün tarihinin belirlenmesinin üzerinden birkaç gün geçmişti.Stella için artık hayatındaki her şeyin rengi değişmiş gibiydi.Sabahları uyandığında aklına ilk gelen şey düğünleri oluyordu.Gün içinde annesinin patisserie'sinde çalışırken bir anda:"Acaba salonun perdeleri nasıl olsun?"diye düşünüyordu.Sonra birkaç dakika sonra başka bir fikir geliyordu:"Bizim evde pembe koltuk mu alsak?"Ve hemen ardından Nora'nın buna kesinlikle itiraz edeceğini hatırlıyordu.Ama Stella'nın en çok istediği şey, evlenmeden önce birlikte yaşayacakları evi bulmaktı.Çünkü ikisinin de istediği şey çok netti:Aynı mahallede kalmak.Bir sabah Stella, Nora'yla kahvaltı yaparken elindeki kahve fincanını masaya bıraktı.— Nora.Nora başını kaldırdı.— Efendim, güzelim?Stella'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.— Ev bakmaya gidelim.Nora birkaç saniye ona baktı.— Bugün mü?— Bugün!— Daha kahvaltımı bitirmedim.— Ben de bitirmedim.— O zaman?Stella sandalyesinden kalkıp Nora'nın yanına geçti.— Çünkü gelecekteki karın çok sabırsız.Nora hafifçe güldü.— Farkındayım.Stella kollarını bağladı.— Hem düğüne kadar evimizi hazırlamamız lazım.Nora'nın yüzündeki gülümseme yumuşadı.— "Evimiz."Stella da aynı kelimeyi tekrar etti.— Evimiz...İkisi birkaç saniye sessizce birbirlerine baktılar.Sonra Stella'nın yüzüne yine o heyecanlı ifade yerleşti.— Hadi!

Hayallerindeki EvÖğleden sonra ikisi mahalledeki birkaç eve bakmaya başladılar.İlk ev fazla küçüktü.İkincisinin bahçesi yoktu.Üçüncüsü güzeldi ama mahalleden biraz uzaktı.Stella her evden çıkarken başka bir fikir söylüyordu.— Buraya bayıldım ama mutfağı biraz küçük.— Haklısın.— Şurada salon çok güzel ama bahçe yok.— O da olmaz.— Şu evin banyosu güzeldi.Nora gülerek sordu:— Banyoyu mu beğendin?— Hayır, genel olarak evi beğendim.— Emin misin?Stella gözlerini kıstı.— Sen benimle dalga mı geçiyorsun?— Biraz.— Karınla dalga geçmek sana yakışıyor mu?Nora gülümsedi.— Karım çok tatlı olduğu için dayanamadım.Stella anında sustu.— ...Nora kaşını kaldırdı.— Ne oldu?— Bana böyle cevap vermeyi ne zaman öğrendin?— Senden.Stella başını iki yana salladı.— Bu ev bakma işi tehlikeli olmaya başladı.Sonunda emlakçı onları mahallenin daha sakin bir sokağına götürdü.Sokağın sonunda beyaz dış cepheli, tek katlı, geniş pencereli bir ev vardı.Önünde küçük ama yemyeşil bir bahçe bulunuyordu.Bahçenin kenarında birkaç ağaç vardı.Evin girişinde küçük bir veranda, yanında da geniş bir oturma alanı vardı.Stella daha kapıdan girmeden durdu.— Nora...Nora onun baktığı yere baktı.— Evet.Stella'nın gözleri parlıyordu.— Bence bu.Nora gülümsedi.— Daha içini görmedik.— Ama hissediyorum.Kapı açıldığında ikisi içeri girdi.Salon geniş ve ferahtı.Büyük pencereler sayesinde içerisi gün ışığıyla doluyordu.Mutfak salona yakın, kullanışlı bir şekilde tasarlanmıştı.Koridorun sonunda iki yatak odası vardı.Bir odanın penceresi doğrudan bahçeye bakıyordu.Stella pencerenin önüne gidip dışarı baktı.— Sabah kahvaltısını burada yapabiliriz.Nora yanına geldi.— Bahçede mi?— Evet.— Güzel.Stella ona döndü.— Ve akşamları verandada otururuz.— Olur.— Sen kahve yaparsın.— Sen de?— Ben içerim.Nora güldü.— Çok adil.Stella elini uzattı.— Anlaştık.Nora onun elini tuttu.— Anlaştık.“Bizim Evimiz”Evi satın alma işlemleri birkaç gün içerisinde tamamlandı.Anahtar ellerine geçtiğinde ikisi de uzun süre kapının önünde durdu.Stella anahtarı avucunda tutuyordu.— Gerçekten bizim mi?Nora başını salladı.— Gerçekten.Stella gülümsedi.— Bizim evimiz.Nora onun elini tuttu.— Bizim evimiz.Stella başını Nora'nın omzuna yasladı.— Burada çok güzel anılar biriktireceğiz.— Kesinlikle.— Kavga edersek?— Barışırız.— Ben küsersem?— Gönlünü alırım.Stella gülümsedi.— Ya sen küsersen?Nora ona baktı.— O zaman sen gönlümü alırsın.Stella hiç düşünmeden cevap verdi:— Alırım.Sonra ikisi birlikte eve girdiler.Henüz içeride hiçbir eşya yoktu.Duvarlar boştu.Odalar sessizdi.Ama ikisinin gözünde ev şimdiden doluydu.Birlikte geçirecekleri sabahlar...Akşam yemekleri...Film geceleri...Bahçede oturdukları günler...Ve düğünlerinden sonra başlayacak yepyeni hayatları...