Kan ve Gölge

O Varlık gene gelmişti ve biz ne yapmalıydık bilmiyordumArven bana baktı.Sonra yavaşça yaklaştı.Bakışları kolumdaki yaraya kaydı.Gözlerini hemen kapattı.Bir süre öylece durdu."Arven?"Cevap vermedi.Bir adım daha yaklaştı.Sesini neredeyse duyulmayacak kadar alçalttı."Mira... şimdi seni ısıracakmışım gibi yapacağım."Şaşkınlıkla ona baktım."Ama yapmayacaksın.""Hayır."Gözlerini açtı."Yapmayacağım."Sonra ekledi:"Ne olursa olsun gözlerini kapat ve kıpırdama."Ne demek istediğini anlamıştımYavaşça gözlerimi kapattım.Arven bana doğru eğildi.Bir an boynumda nefesini hissettim.Dişleri boynuma değecek kadar yaklaştı.Ama durdu.Birkaç saniye boyunca hiçbir şey olmadı.Sonra Arven'in sesi titreyerek kulağıma ulaştı."Yapma..."Kendi kendine konuşuyordu."Dayan Arven."Nefesi düzensizleşti."Dayan oğlum..."Bir an sustu."Her şey bitti."Sonra çok daha kısık bir sesle söyledi:"Anneni kurtaramadın..."Donup kaldım.Arven devam etti."Belki bu sefer dayanırsın."Gözlerimi açmadım.Ama artık başka bir şey düşünüyordum.Annesi...Arven'in annesi ne olmuştu?"Yapma..."Sesi yeniden titredi."Ne olur..."Sonra kendini geri çekti.Ben yavaşça elini buldum.Parmaklarımı onun eline geçirdim.Gözlerimi hâlâ kapalı tutuyordum."Arven..."Cevap vermedi."Elimi sık."Birkaç saniye sessizlik oldu."Arven, elimi sık."Parmakları önce hareketsiz kaldı.Sonra elimi tuttu.Sıkıca."Dayan."Sesim çok hafif çıkıyordu."Sen yaparsın."Arven'in parmakları biraz daha sıkılaştıGözlerimi açtım.Bana bakıyordu.Gözlerindeki o tehlikeli ifade yavaş yavaş kayboluyordu.Yerine yorgunluk gelmişti."Gitmelisin, Mira.""Hayır.""Git.""Hayır."Arven başını iki yana salladı."Benim yanımda kalman güvenli değil.""Az önce beni korudun.""Bu farklı.""Değil."Elini bırakmadım."Sen kendini tuttun."Arven bana baktı.Uzun süre hiçbir şey söylemedi.Sonra fısıldadı:"Annem için de kendimi tutmalıydım."İçim burkuldu."Ne oldu annene?"Arven'in bakışları yere indi."1897."Yine aynı tarih."Anlat bana.""Henüz değil."Tam o sırada eski kapının arkasından güçlü bir ses geldi.BANG!İkimiz de kapıya döndük.Kuzgun sembolündeki çatlak biraz daha büyümüştü.Arven'in yüzü yeniden sertleşti."Mira, şimdi gerçekten gitmen gerekiyor.""Sen?"Arven kapıya baktı."Ben burada kalacağım.""Tek başına mı?""Hayır."Bana döndü."Bu kez geçmişimle birlikte."Kapının ardından o korkunç ses yeniden duyuldu."Arven..."Arven elimi bıraktı.Kapıya doğru yürüdü.Ama tam kapının önüne geldiğinde durdu.Çünkü kapının altından içeri doğru yavaşça bir fotoğraf sürüldü.Arven fotoğrafı yerden aldı.Fotoğrafa baktı.Sonra yüzü bembeyaz oldu.Fotoğrafta Arven'in annesi vardı.Ve yanında...1897'deki Mira Aydın duruyordu.Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:"O gece annen, Mira'yı kurtarmayı seçti."