Kan ve Gölge

Fotoğraf hâlâ Arven'in elindeydi.Parmakları fotoğrafın kenarını öyle sıkıyordu ki kâğıt hafifçe buruşmuştu.Ben ise kolumdaki yaraya baktım.Sonra Arven'e."Arven..."Başını kaldırdı.Bakışları doğrudan yarama gitti.Bir anda yüzündeki ifade değişti.Sanki fotoğrafı tamamen unutmuştu.Sadece kolumdaki yarayı görüyordu."Git demiştim."Sesi çok kısıktı."Gitmeyeceğim seni burada tek bırakamam."Arven gözlerini kapattı."Gitmelisin, Mira.""Hayır.""Bu sefer ciddiyim""Ben de ciddiyim."Birkaç saniye sessizlik oldu.Arven başını eğdi.Sonra yavaşça bana doğru bir adım attı.Ben kıpırdamadım.Bir adım daha.Gözleri yine kolumdaki yaraya kaydı.Bu kez geri çekilmedi.Yanıma kadar geldi.Yaraya baktı.Uzun uzun.Gözleri doldu.Bir damla yaş yanağından aşağı süzüldü.Şaşkınlıkla ona baktım."Arven..."Başını kaldırmadan konuştu."Mira..."Sesi titriyordu."Yapma.""Ne?""Bunu bana yapma."Elini yavaşça kaldırdı ama yarama dokunmaya cesaret edemedi."Annem de..."Sesi kesildi.Gözlerini kapattı."Annem de aynı yarayla karşıma çıkmıştı."İçim ürperdi."Ne?"Arven sonunda gözlerimin içine baktı."Onu kurtaramadım."Sesi neredeyse fısıltıydı."Ne kadar uğraştıysam da..."Bir süre konuşamadı."Onu kurtaramadım."Gözlerinden bir damla yaş daha süzüldü."Şimdi aynı şey senin başına geliyor.""Arven, ben—""Bırak seni kurtarayım."Sesindeki çaresizlik beni susturdu."Ne olur."Bir adım daha yaklaştı."Bunu yapma."Başını iki yana salladı."Ben bunu bir kez yaşadım."Nefesi titredi."Bir daha kaldıramam.""Arven...""Allah kahretsin..."Elini saçlarının arasından geçirdi."Dayanamıyorum."Sesi yükselmedi.Tam tersine daha da kısıldı.Ama bu kez kendini tutmaya çalıştığı her hâlinden belliydi."Dayanamıyorum, Mira."Gözlerini yaradan ayıramıyordu."Senin böyle olmanı izleyemiyorum."Ben ona doğru bir adım attım.Arven hemen geri çekildi."Yaklaşma.""Arven...""Yaklaşma dedim."Ama sesi öfkeli değildi.Korkuyordu.Kendinden korkuyordu.Sonra birden durdu.Gözlerini kapattı.Derin bir nefes aldı.Ama yetmedi.Başını duvara yasladı."Git...""Gitmeyeceğim.""Mira...""Gitmeyeceğim."Arven gözlerini açtı.Bu kez bakışlarında öfke yoktu.Sadece büyük bir çaresizlik vardı."Niye?""Çünkü sen de yalnız kalmak istemiyorsun.

Dayana bilirsin dayan yapabilirsin burdayım gitmeyeceğim çünkü sen şuan insanların dünyasındasın kan illaki göreceksin ya dayanamazsan kendini tutmayı öğrenmen lazım arven bırak sana bunu ben öğreteyim "Arven cevap veremedi.Bir süre bana baktı.Sonra yavaşça yanıma geldi.Elini kolumun hemen altına koydu.Yaraya dokunmadan."İzin ver.""Ne yapacaksın?""Seni kurtaracağım."Sesi kararlı çıkmaya çalışıyordu.Ama gözlerindeki yaşlar hâlâ duruyordu.Tam o sırada kapının arkasından bir ses geldi.Tak...Arven dondu.Sonra fotoğrafı tekrar eline aldı.Fotoğraftaki annesine baktı.Ardından bana.Ve fısıldadı:"Bu sefer..."Gözleri tekrar yarama indi."Bu sefer seni kurtaracağım."Kapının üzerindeki kuzgun sembolü yeniden çatladı.Çat!Arven'in yüzündeki ifade bir anda değişti."Hayır..."Kapının arkasından o tanıdık ses geldi."Mira..."Arven önümde durdu.Ama bu kez geri çekilmedi."Onu alamazsın."Ses kapının ardından cevap verdi:"Sen de anneni böyle korumuştun."Arven'in gözleri büyüdü.Varlık devam etti:"Sonunu hatırlıyor musun, Black?"Arven'in elleri titremeye başladı.Ve ben ilk kez onun yüzünde korkudan daha güçlü bir şey gördüm.Suçluluk.::