Kan ve Gölge

BANG!Kapı bir anda büyük bir güçle açıldı.Kuzgun sembolü paramparça oldu.Arven hemen önümde durdu.Ama daha ne olduğunu anlayamadan o varlık kapının içinden çıktı.Bir anda yanımda belirdi."Mira!"Arven varlığın önüne geçmeye çalıştıFakat varlık tek koluyla Arven'i yakalayıp bütün gücüyle koridorun diğer tarafına savurdu."Arven!"Arven duvara çarpıp yere düştü."ARVEN!"Ayağa kalkmaya çalıştı."Mira, kaç!"Ama varlık çoktan bana dönmüştü.Kolumdan tuttu.Yaram hâlâ kanıyordu.Varlık gözlerini yarama dikti.Yüzünde garip bir ifade oluştu."Demek yara hâlâ açık..."Elini yavaşça kaldırdı."Hayır."Sesim titredi."Yaklaşma."Ama dinlemedi.Parmaklarını yarama doğru yaklaştırdı.Sonra...Varlık parmaklarını yaramın içine sokmaya başladıCanımın dayanamayacağı kadar büyük bir acı hissettim.Çığlığım koridoru doldurdu."AHHH!"Arven'in başı bir anda bana döndü.Gözleri büyüdü."MİRA!"Yerde ellerinin üzerinde doğrulmaya çalıştı."Yapma!"Varlık durmadı.Ben gözlerimi sımsıkı kapatmıştım."ARVEN!"Bir kez daha bağırdım.Arven'in nefesi kesildi.Sonra başını eğdi.Sanki içinde bir şey kırılmıştı."Yeter..."Sesi neredeyse duyulmuyordu.Varlık ona baktı."Ne oldu, Black?"Arven başını kaldırdı.Gözleri artık eskisi gibi değildi.Kızıl bir renge dönmeye başlamıştı."Onu bırak."Varlık hafifçe güldü."Yoksa ne yapacaksın?"Arven yavaşça ayağa kalktı."Son kez söylüyorum."Sesi buz gibiydi."Onu bırak."Varlık miranın koluna baktı ve daha fazla parmaklarını bastırdı Varlığın kollarında Acı içinde çırpınıyordu miraArven'in dişleri yavaşça ortaya çıktı.Gözleri tamamen kızardı."Hayır..."Arven bir anda ileri atıldı.Varlık ne olduğunu anlayamadan Arven ona ulaştı.Varlığın üzerine atıldı ve onu Mira'dan uzaklaştırdı.Ardından dişlerini varlığın boynuna geçirdi.Varlık ilk kez şaşırmıştı Arven geri çekilmedi.Varlığın gücü yavaş yavaş azalmaya başlamıştıSanki Arven onun içindeki karanlığı çekiyordu.Varlık çırpınmaya başladı."Black..."Arven cevap vermedi.Gözleri hâlâ kıpkırmızıydı.Bir süre sonra varlığın hareketleri yavaşladı.Sonunda Arven onu bıraktı.Varlık yere yığıldı.Koridor sessizliğe gömüldü.Arven birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı.Sonra başını kaldırdı.Ve Mira'yı gördü.Mira kanlar içinde yerde yatıyordu.Arven'in yüzündeki öfke bir anda yok oldu.Yerine korku geldi."Mira..."Ona doğru bir adım attı.Sonra durdu.Yaklaşamadı.Çünkü gözleri hâlâ kırmızıydı.Ellerine baktı.Sonra Mira'ya."Hayır..."Sesi titredi."Hayır, hayır..."Bir adım daha atmak istedi.Ama kendini durdurdu.Mira gözlerini güçlükle açtı."Arven..."Arven'in gözleri doldu."Buradayım."Ama yaklaşmadı."Ben..."Sesi çatladı."Ben sana yaklaşamıyorum."Mira ona bakmaya çalıştı."Gel..."Arven başını iki yana salladı."Hayır."Gözlerinden yaşlar süzüldü."Şu an yapamam"Mira elini hafifçe ona doğru uzattı.Arven birkaç saniye o ele baktı.Sonra yumruklarını sıktı."Ben seni koruyacaktım."Sesi titriyordu."Ben sana söz vermiştim."Başını eğdi."Yine geç kaldım."Mira gözlerini kapatmak üzereyken Arven panikle konuştu."Hayır, hayır!

Mira, gözlerini kapatma."Ama hâlâ yanına gidemiyordu.Sadece birkaç metre ötede durup onu izliyordu.Ve o an Arven ilk kez gerçekten korktu.Çünkü karşısında duran şey düşmanı değildi.Karanlık değildi.Geçmiş değildi.Kaybetmekten korktuğu kişi Mira'ydı.Arven gözlerini kapattı.Kısık bir sesle fısıldadı:"Annem..."Sonra Mira'ya baktı."Bu sefer..."Bir damla yaş daha yanağından süzüldü."Bu sefer onu kurtarmama izin ver."Tam o sırada yerdeki varlığın eli hafifçe hareket etti.Arven bunu gördü.Ve arkasından gelen fısıltıyla dondu:"Daha bitmedi, Black..."