Kan ve Gölge

Alaric koridorun sonuna doğru yürümeye devam etti.Arven ise bir an bile Mira'dan gözlerini ayırmıyordu.Mira hâlâ zayıftı.Ama gözleri açıktı.Bu bile Arven için yeterliydi.Bir süre sonra eski okulun kullanılmayan bir odasına girdiler.Alaric kapıyı kapattı.Klik.Arven hemen sordu:"Şimdi anlat."Alaric cevap vermedi.Önce Mira'yı eski koltuğa dikkatlice oturttu.Sonra Arven'e döndü."1897'de burada sadece yirmi üç kişi kaybolmadı."Arven'in kaşları çatıldı."Ne demek istiyorsun?""Yirmi üç kişi kayboldu."Alaric kısa bir süre durdu."Ama onların hepsi aynı gece kaybolmadı."Mira sessizce dinliyordu."Bir kısmı daha önce ortadan kaybolmuştu."Arven'in bakışları sertleşti."Neden?"Alaric pencereye doğru yürüdü."Çünkü okulun altında bir şey vardı."Mira ürperdi."Bir şey mi?"Alaric başını salladı."Bir kapı."Arven hemen sordu:"Kuzgun sembollü kapı mı?"Alaric ona baktı."Evet."Odadaki hava bir anda ağırlaştı.Arven'in yüzü değişti."Annem o kapıyı biliyordu.""Hayır."Alaric'in sesi çok sakindi."Annen o kapıyı kapatan kişiydi."Arven dondu."Ne?"Alaric başını eğdi."1897 gecesi annen Mira'yı buldu."Mira'nın gözleri büyüdü."Benim..."Alaric ona baktı."1897'deki Mira'yı."Arven sessizce dinliyordu."Annen onu kapının önünde buldu.

Nox onu götürmek istiyordu."Mira'nın sesi titredi."Peki annesi?"Alaric'in yüzündeki ifade değişti."Karım çoktan kaybolmuştu."Arven'in gözleri doldu."Baba..."Alaric sustu.Arven bir adım yaklaştı."Sen orada mıydın?"Alaric gözlerini oğlundan kaçırdı."Evet."Arven'in yüzündeki ifade sertleşti."Sen de oradaydın.""Evet.""Annem de.""Evet.""Ve Mira da."Alaric başını salladı."Üçünüz oradaydınız."Mira şaşkınlıkla sordu:"Üçümüz?"Alaric ona baktı."Sen."Sonra Arven'e."Annen."Sonra kendisine."Ve ben."Arven'in nefesi kesildi."Sen neden hiçbirini bana anlatmadın?"Alaric cevap vermeden önce uzun süre sustu."Çünkü seni korumaya çalıştım.""Yalan."Arven'in sesi ilk kez öfkeliydi."Annem öldü."Alaric gözlerini kapattı."Onu kaybettiğimiz gece..."Bir süre konuşamadı."Annen son kez bana bir şey söyledi."Arven'in sesi kısıldı."Ne söyledi?"Alaric Mira'ya baktı.Sonra Arven'e."Bir gün Mira geri dönerse..."Arven'in gözleri büyüdü."Onu koru."Odadaki sessizlik büyüdü.Arven yavaşça Mira'ya baktı.Mira da ona bakıyordu.Alaric devam etti:"Annen, Mira'nın bir gün yeniden doğacağını biliyordu."Arven fısıldadı:"Bu yüzden mi beni onun yanında tuttun?"Alaric başını salladı."Hayır.""Öyleyse neden?"Alaric'in yüzü sertleşti."Çünkü annen ölmeden önce bir şey daha öğrendi.""Neyi?"Alaric'in cevabı odadaki herkesi susturdu."Nox'un Mira'yı istemesinin sebebi..."Bir an durdu."...Mira'nın kendisi değil."Arven'in gözleri büyüdü."Peki ne?"Alaric Mira'ya baktı."İçinde taşıdığı şey."Tam o anda odanın kapısının diğer tarafından üç hafif tıklama duyuldu.Tak.Tak.Tak.Arven anında Mira'nın önüne geçti.Alaric'in yüzündeki sakinlik tamamen kayboldu.Kapının ardından Nox'un sesi duyuldu."Sonunda anlatıyorsun, Alaric."Arven dişlerini sıktı."Nox..."Kapının altından siyah bir gölge içeri doğru yayıldı.Nox'un sesi yeniden duyuldu:"Ama en önemli kısmı hâlâ bilmiyorsunuz."Alaric kapıya baktı."Ne istiyorsun?"Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Nox fısıldadı:"1897'de Mira'yı kurtaran kişi aslında Arven'in annesi değildi."Arven'in yüzü bembeyaz oldu.Alaric dondu.Mira ise ne diyeceğini bilemedi.Ve Nox son cümlesini söyledi:"Onu kurtaran...