Kan ve Gölge

"Onu nereden buldun?"Arven'ın sesi kütüphanenin sessizliğinde yankılandı.Elimdeki fotoğrafa baktım.Sonra ona."Kitabın içindeydi."Arven birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Yavaşça yanıma geldi."Kitabı bana ver.""Hayır.""Mira.""Bu fotoğraftaki kişi sensin."Arven'ın yüzü ifadesizleşti."Ben değilim.""Adı da Arven Black.""Tesadüf.""1897'de?"Cevap vermedi.Fotoğrafı tekrar ona doğru tuttum."Bak.

Aynı yüz."Arven fotoğrafa baktı.Sonra kitabı elimden aldı.Sayfayı hızlıca çevirdi.Fotoğrafın arkasına baktığında kaşları çatıldı."Burada başka ne vardı?""Ne?""Başka bir şey gördün mü?""Hayır."Yalan söyledim.Çünkü fotoğrafın altında küçük bir yazı daha görmüştüm."Black ailesinin son varisi."Ama bunu ona söylemeyecektim.Arven kitabı kapattı."Bu konuyu unut.""Niye?""Çünkü seni ilgilendirmiyor.""Bir insanın 129 yıl önce çekilmiş fotoğrafını buluyorsam biraz ilgilendiriyor."Arven bir an sustu.Sonra eğilip kitabı çantama koydu."Bu kitabı okuldan çıkarma.""Ne?""Yanlış anladın."Çantamı elimden aldı."Bu kitabı eve götürme.""Az önce tam tersini söyledin.""Çünkü—"Durdu.Gözleri bir an koridorun camlarına kaydı."Çünkü bazı şeyler kurcalanmamalı."Çantamı geri aldım."Senin benden sakladığın ne?"Arven cevap vermedi."Arven.""Hiçbir şey.""Yalan söylüyorsun."Bana baktı."Sen de."Bir an donup kaldım."Ne?""Fotoğrafın arkasında ne yazdığını gördün."Kalbim hızlandı.Demek fark etmişti.Arven elini uzattı."Ver.""Ne yazıyordu?""Bilmek istemezsin.""Tam tersine.""İnan bana, istemezsin."Elimdeki fotoğrafı ona vermedim.Arven'ın bakışları sertleşti."Onu bana ver, Mira.""Hayır."Bir saniye boyunca ikimiz de hareket etmedik.Sonunda Arven geri çekildi."Tamam."Bu kadar kolay vazgeçmesi daha da şüphelenmeme neden oldu."Tamam mı?""Tamam."Arkasını döndü.Kapıya doğru yürüdü.Sonra durdu."Bundan sonra geceleri yalnız dolaşma."Gülümsedim."Bu da ne şimdi?""Uyarı.""Niye?"Arven başını hafifçe çevirdi."Çünkü Northwood geceleri gündüzden farklıdır."Sonra çıktı.Derslerin bitmesine az kalmıştı.Ama aklım hâlâ fotoğraftaydı.Telefonumdan fotoğrafın bir görüntüsünü açtım.Fotoğrafı daha önce çekmiştim.Yakınlaştırdım.Arven'ın yüzüne baktım.Gerçekten aynıydı.Saçları.Gözleri.Yüzündeki o küçük yara izi bile...Aynı.Bir insan nasıl olur da 1897'de çekilmiş bir fotoğrafta, 2026 yılında hâlâ aynı görünürdü?Bunun mantıklı bir açıklaması olmalıydı.Kesinlikle vardı.Belki akrabasıydı.Belki adı tesadüftü.Belki fotoğrafın tarihi yanlıştı.Kendimi ikna etmeye çalışırken telefonuma bir bildirim geldi.Bilinmeyen bir numara.Mesajı açtım."O çocukla uğraşma."Kaşlarımı çattım.İkinci mesaj geldi."Özellikle geceleri."Ekrana birkaç saniye baktım.Sonra cevap yazdım."Kimsin?"Mesajım gönderildi.Cevap gelmedi.Okuldan çıktığımda hava kararmaya başlamıştı.Deren yanıma geldi."Birlikte gidelim mi?""Olur."Tam kapıya yaklaşmıştık ki yağmur başladı.Deren çantasından şemsiyesini çıkardı."Benim evim ters tarafta.""Ben yürürüm.""Emin misin?""Evet."Deren gittikten sonra okulun önünde yalnız kaldım.Telefonumu çıkardım.Mesaj hâlâ ekrandaydı.Bilinmeyen numaraya tekrar baktım.İçimde kötü bir his vardı.Yine de yürümeye başladım.Sokağın köşesine geldiğimde arkamdan bir ses duydum."Mira."Döndüm.Kimse yoktu.Yürümeye devam ettim.Birkaç saniye sonra aynı sesi tekrar duydum.Bu kez daha yakından."Mira."Kalbim hızlandı.Arkamı döndüğümde karanlığın içinde bir siluet gördüm.Bir erkek.Yüzünü seçemiyordum.Bir adım geri attım."Sen kimsin?"Cevap vermedi.Sadece bana doğru yürümeye başladı.Tam geri dönüp koşacakken başka bir ses duyuldu."Buradan git."Siluet durdu.Ben de olduğum yerde kaldım.Sokağın karşı tarafında Arven duruyordu.Üzerinde okul kıyafetleri vardı.Yağmur saçlarından aşağı süzülüyordu.Siluet ona baktı.Arven bir adım öne çıktı."Onu rahat bırak."Siluet birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra karanlığa doğru geri çekildi.Gözden kayboldu.Ben Arven'a baktım."Sen beni takip mi ediyordun?""Hayır.""Öyleyse burada ne işin var?""Cevabını bilmek istemezsin.""Bu cümleden nefret etmeye başladım."Arven bana yaklaştı."Evine git.""Az önce o adam kimdi?""Önemli değil.""Benim peşimdeydi.""Artık değil.""Arven—""Git."Sesindeki sertlik beni susturdu.Bir süre birbirimize baktık.Sonra Arven arkasını döndü."Sen de gelmiyor musun?""Benim gidecek başka bir yerim var.""Nereye?"Cevap vermedi.Karanlık sokağa doğru yürüdü.Ben ise onun arkasından bakakaldım.Tam eve doğru dönecekken yerde bir şey fark ettim.Az önce o siluetin durduğu yerde küçük, siyah bir kolye vardı.Yerden aldım.Üzerinde tek bir sembol bulunuyordu.Aynı kuzgun.Ama bu kez sembolün altında küçük bir tarih vardı:1897.Kolye avucumda ağırlaşırken içimden tek bir düşünce geçti:Arven Black bu hikâyenin içinde değildi.Arven Black, hikâyenin ta kendisiydi.