Kan ve Gölge

Kolye avucumun içinde duruyordu.Soğuktu.Normalden fazla soğuk.Yağmurun altında birkaç dakika kalmış olmama rağmen elimdeki metalin sıcaklığının hiç değişmemesi garipti.Kolyeyi çevirdim.Kuzgun sembolü.Altında ise aynı tarih:1897.Bu artık tesadüf olamazdı.Kolyeyi cebime koyup eve doğru yürüdüm.Ama aklım hâlâ Arven'daydı.Dün kütüphanede gördüğüm fotoğraf...Bugün karşıma çıkan adam...Ve şimdi bu kolye.Üçünün birbiriyle bağlantılı olduğundan emindim.Fakat bağlantının ne olduğunu bilmiyordum.Ertesi sabah okula girdiğimde ilk işim kütüphaneye gitmek oldu.Dün bulduğum kitabı tekrar aradım.Rafların arasında aynı yere baktım.Yoktu.Bir kez daha kontrol ettim.Yine yoktu."Bir şey mi arıyorsun?"Arkamdan gelen sesle irkildim.Kütüphaneci kadın bana bakıyordu."Dün burada eski bir kitap vardı.""Hangi kitap?""Northwood'un Kayıp Geceleri."Kadının yüzündeki ifade bir anda değişti."Öyle bir kitap yok.""Var.""Hayır.""Ben dün gördüm."Kadın birkaç saniye sustu.Sonra raflara baktı."Yanlış hatırlıyor olmalısın.""Hayır."Dün o kitabı elimde tuttuğumu biliyordum.Hatta Arven'ın onu benden aldığını da."Belki de başka bir kitaptı."Kadın arkasını dönüp uzaklaştı.Ben ise olduğum yerde kaldım.Birileri kitabı ortadan kaldırmıştı.Ve bunun Arven'la bağlantılı olduğundan emindim.Sınıfa girdiğimde Arven çoktan yerindeydi.Pencereden dışarı bakıyordu.Yanına gidip çantamı bıraktım."Kitap nerede?"Başını çevirmedi."Hangi kitap?""Dün kütüphaneden aldığımız.""Ben almadım.""Yalan."Bu kez bana baktı."Ne istiyorsun?""Kitabı.""Yok.""Sen aldın.""Kanıtın var mı?"Cebimden kolyeyi çıkardım.Arven'ın bakışları kolyeye düştüğü anda yüzündeki ifade değişti.Çok kısa sürdü.Ama fark etmiştim."Bu nereden çıktı?""Demek tanıyorsun.""Ben öyle bir şey söylemedim.""Yüzünden belli."Arven ayağa kalktı."Onu bana ver.""Hayır.""Bu bir oyun değil.""Ben de oyun oynamıyorum."Kolyeyi cebime koydum."Bu sembol ne?"Arven cevap vermedi."1897 ne?"Sessizlik."Arven.""Bu konuyu kapat.""Kapattım."Şaşırdı.Sonra ekledim:"Sen anlatmayacaksan kendim öğrenirim."Arven'ın bakışları sertleşti."Ne yaptığını bilmiyorsun.""Belki de biliyorum.""Hayır.""Sen benim yerimde değilsin.""Sen de benim yerimde değilsin."Bir an sessiz kaldık.Sonra Arven daha alçak bir sesle konuştu."Bu kolyeyi nerede bulduğunu söyle.""Önce sen neden bu kadar korktun onu söyle."Arven cevap vermedi.Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi.Herkes yerine geçti.Ama ders boyunca Arven bir kez bile tahtaya bakmadı.Gözleri sürekli benim cebimdeydi.Öğle arasında Deren ile bahçeye çıktık."Bir şey soracağım.""Sor.""Arven hakkında bildiğin bir şey var mı?"Dere'/nin yüzü ciddileşti."Ne gibi?""Ailesi.""Black ailesini mi diyorsun?""Evet."Deren bir süre düşündü."Çok eski bir aile olduklarını biliyorum.""Ne kadar eski?""Çok.""1897 kadar mı?"Deren bana şaşkınlıkla baktı."Nereden biliyorsun?""Bir şey buldum."Kolyeyi çıkardım.Deren sembole baktı."Bu okulun eski armasına benziyor.""Eski arması mı?""Evet.""Ne zaman kullanılmış?"Deren telefonunu çıkardı."Bir bakayım."Birkaç dakika internette arama yaptı.Sonra telefonu bana uzattı.Ekranda eski bir okul fotoğrafı vardı.Altında:Northwood Akademisi — 1897yazıyordu.Fotoğrafın köşesinde aynı kuzgun sembolü vardı.Deren şaşkınlıkla bana baktı."Bu çok garip.""Ben de onu söylüyorum."Fotoğrafı biraz daha büyüttüm.Öğrencilerin arasında biri dikkatimi çekti.Arven.Yine.Aynı yüz.Aynı bakış.Aynı saçlar.Sanki zaman onun için hiç geçmemişti.Deren telefonu elimden aldı."Bu imkânsız.""Değil mi?""Fotoğraf eski.""Biliyorum.""Arven o zaman doğmamış bile.""Ben de bunu söylüyorum."İkimiz de sessiz kaldık.Sonra arkamızdan bir ses geldi."Telefonu kapat."Arven.Deren şaşkınlıkla ona baktı."Sen ne—""Telefonu kapat."Bu kez sesi çok daha sertti.Deren telefonu indirdi.Ben ayağa kalktım."Artık bana gerçeği söyleyeceksin.""Hayır.""1897'de de sen vardın."Arven'ın yüzü taş gibi oldu."Fotoğraftaki kişi ben değilim.""Aynı yüz!""Benzerlik.""Bu kadar benzerlik olmaz."Arven birkaç saniye bana baktı.Sonra beklemediğim bir şey yaptı.Kolyeyi gösterdi."Onu sakla.""Niye?""Çünkü bu gece biri onu senden almaya gelecek."Kalbim hızlandı."Kim?"Arven cevap vermedi."Arven.""Bu kez ciddiyim."Bir adım geri çekildi."Kapını kilitle.""Sen nereden biliyorsun?""Çünkü..."Cümlesini tamamlamadı.Gözlerini benden kaçırdı.Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.Ben ise olduğu yerde kaldım.Çünkü ilk kez şunu fark etmiştim:Arven beni korkutmaya çalışmıyordu.Beni gerçekten uyarmaya çalışıyordu.Ve o gece eve dönerken kolyeyi boynuma takmak gibi bir hata yaptım.Gece yarısına doğru odamın penceresinden bir tıkırtı geldi.Bir kez.Sonra iki kez.Perdeyi yavaşça araladım.Pencerenin dışında kimse yoktu.Ama camın üzerinde buğuyla yazılmış tek bir kelime vardı:KAÇ.