Kan ve Gölge

Sabah olduğunda ilk yaptığım şey pencereye bakmak oldu.Gece camda beliren o kelime hâlâ aklımdaydı.KAÇ.Ama kaçacak bir yerim yoktu.Üstelik neden kaçmam gerektiğini bile bilmiyordum.Yatağımdan kalkıp aynanın karşısına geçtim.Boynumdaki kolyeye baktım.Kuzgun sembolü güneş ışığında bile karanlık görünüyordu.Onu çıkarmayı düşündüm.Sonra Arven'ın söyledikleri aklıma geldi."Bu gece biri onu senden almaya gelecek."Kolyeyi boynumdan çıkarmadım.Tam tersine, zincirini biraz daha sıkılaştırdım."Ne saklıyorsun?" diye fısıldadım.Elbette cevap gelmedi.Hafta sonuydu.Okulun olmaması iyi gelmişti.Evde kalıp bütün gün bunları düşünmek istemiyordum.Bu yüzden çantamı hazırlayıp evden çıktım.Şehrin biraz dışında, çocukluğumdan beri bildiğim bir sahile gittim.Okyanus kıyısına vardığımda hava serindi.Dalgalar kıyıya vuruyor, rüzgâr saçlarımı yüzüme savuruyordu.Ayakkabılarımı çıkarıp kuma bıraktım.Sonra üzerimdeki kolyeye baktım.Hâlâ boynumdaydı.Parmaklarımı kuzgun sembolünün üzerinde gezdirdim.Bir anlığına metalin ısındığını hissettim.Elimi hemen çektim."Tamam..."Etrafıma baktım.Kimse yoktu.Belki de sadece bana öyle gelmişti.Çantamı kenara bırakıp suya doğru yürüdüm.Ayaklarım suya değdiğinde ürperdim.Biraz daha ilerledim.Sonra yüzmeye başladım.Soğuk su bütün düşüncelerimi birkaç dakikalığına susturdu.Ne okul vardı.Ne Arven.Ne fotoğraf.Ne de o lanet kolye.Sadece dalgaların sesi vardı.Bir süre sonra durup derin bir nefes aldım.Tam o sırada boynumda bir çekilme hissettim.Kolyeyi tuttum.Zincir sanki bir yere takılmış gibiydi.Elimi aşağı indirdim.Hiçbir şey yoktu.Sonra kolye bir anda buz gibi oldu.Nefesim kesildi.Etrafıma baktım.Okyanus bomboştu.Ama birkaç metre önümde suyun altında bir şey parlıyordu.Koyu bir ışık.Daha doğrusu...Kırmızıya çalan bir parıltı.Merakla ona doğru yüzdüm.Suya biraz daha daldığımda parıltı kayboldu.Geri çıkıp nefes aldım."Ne oluyor?"Bir dalga geldi.Kolyem göğsüme çarptı.Kuzgun sembolünün ortasında çok küçük bir kırmızı taş olduğunu fark ettim.Dün orada yoktu.Parmağımla dokundum.Taş bir anda parladı.Ve birkaç saniye boyunca suyun içinde bir görüntü gördüm.Bir malikâne.Gece.Yağan yağmur.Ve önünde duran genç bir kız.Yüzünü göremiyordum.Ama boynunda aynı kolye vardı.Kız başını kaldırdı.Bana doğru baktı.Sonra görüntü kayboldu.Bir anda suyun içinde yalnız kaldım.Kalbim hızla çarpıyordu.Kıyıya dönmek için yüzmeye başladım.Tam o sırada arkamdan bir ses geldi."Mira!"Başımı çevirdim.Kıyıda biri duruyordu.Arven.Beni görünce yüzündeki ifade değişti."Sen burada ne yapıyorsun?""Asıl benim sana bu soruyu sormam lazım."Arven suya doğru birkaç adım attı."Sudan çık.""Niye?""Çık dedim.""Emir vermeyi bırak."Arven'ın bakışları boynuma kaydı.Kolyeyi gördüğü anda olduğu yerde durdu."Onu hâlâ takıyorsun.""Evet.""Çıkarmalısın.""Sen neden bu kadar korkuyorsun?""Çünkü o kolyenin sana ait olmadığını biliyorum.""Ben buldum.""Bulmadın."Arven'ın sesi sertleşti."Onu senin bulmanı istediler."Kaşlarımı çattım."Kim?"Arven cevap vermedi.Sudan çıkıp kıyıya geldim."Yine susuyorsun."Arven gözlerini kolyeden ayırmıyordu."Onu bana ver.""Hayır.""Mira.""Hayır."Bir an sessiz kaldık.Sonra Arven başını kaldırdı."Bu kolyeyi neden sana verdiklerini bilmiyorsun.""Sen biliyor musun?""Bir kısmını.""Anlat.""Burada değil.""Nerede?"Arven etrafa baktı.Sonra sesi alçaldı."Çünkü bizi izliyorlar."İçim ürperdi."Kim?"Arven cevap vermedi.Onun baktığı yöne döndüm.Uzakta, kayalıkların üzerinde siyah bir araba duruyordu.Camları tamamen karanlıktı.İçeride biri var mıydı, göremiyordum.Arven'ın yüzü sertleşti."Çantanı al.""Neden?""Çünkü buradan gidiyoruz.""Seninle hiçbir yere gelmiyorum."Arven gözlerini arabadan ayırmadı."Bu kez tartışmayacağım.""Ben de."Tam o sırada siyah arabanın kapısı açıldı.İçinden biri indi.Uzaktan yüzünü göremiyordum.Ama boynunda...aynı kuzgun sembolü vardı.Arven bana baktı."Şimdi beni dinle."Ben ilk kez onun gözlerindeki korkuyu açıkça gördüm."Çünkü o kişi buraya senin için geldi."