Kan ve Gölge

Arven'in son cümlesi koridorun sessizliğinde yankılandı."İşte öğrenmenden korktuğum şey de bu."Ona baktım."Ne demek istiyorsun?"Arven cevap vermedi."Ben 1897'de yaşamıyordum.""Hayır.""Öyleyse ismim orada neden yazıyor?"Arven gözlerini fotoğrafa çevirdi."Çünkü o kızın adı gerçekten Mira Aydın'dı."Kalbim hızlandı."Benim gibi mi?""Hayır.""Nasıl hayır?"Arven sustu.Sabırsızlanıp fotoğrafı elinden aldım."Arkasında başka bir şey var."Fotoğrafın arkasını tekrar çevirdim.İlk bakışta yalnızca ismimi görmüştüm.Ama şimdi daha dikkatli bakınca ismin altında silinmiş birkaç kelime fark ettim.Parmağımla üzerlerinden geçtim."Burada bir şey yazıyor."Arven hemen yanıma geldi."Dokunma.""Niye?""Çünkü..."Cümlesini tamamlamadı.Kâğıdı ışığa doğru tuttum.Silinmiş yazılar biraz daha belirginleşti.Mira Aydın — 17 yaşında.Altında başka bir cümle vardı."Döndüğünde onu tanımayacak."Donup kaldım."Kim dönecek?"Arven'in yüzü bembeyaz oldu."Bu mümkün değil.""Arven, kim dönecek?"Cevap vermedi."BEN KİMİM?"Sesim koridorda yankılandı.Arven bana baktı.İlk kez onun da gerçekten korktuğunu gördüm."Sen..." dedi yavaşça.Sonra sustu."Ne?""Sen onunla aynı değilsin.""Kimle?""1897'deki Mira'yla.""Öyleyse neden aynı isim?"Arven gözlerini kapattı."Çünkü bazı insanlar aynı hikâyeye ikinci kez doğar."Kaşlarımı çattım."Bu ne demek?""Henüz bilmiyorum.""Sen hiçbir şey bilmiyorsun sanıyordum."Arven bana baktı."Sandığından çok daha fazlasını biliyorum."Tam o sırada okulun eski saatinden bir ses geldi.Çan.Bir kere.İki kere.Üç kere...Saat tam on iki kez çaldı.Arven bir anda başını kaldırdı."Gitmemiz gerekiyor.""Neden?""Çünkü gece oldu.""Ve?"Arven bana baktı."Bu okulda geceleri bazı kapılar açılır."Koridorun sonundaki eski kapıya baktım.Daha önce hiç fark etmediğim bir kapıydı.Üzerinde kuzgun sembolü vardı.Kapının altından ince bir ışık sızıyordu.Arven yürümeye başladı."Arven."Durdu."Orada ne var?"Birkaç saniye sustu.Sonra bana döndü."1897."Kapıya doğru baktım.Ve o anda kapının arkasından bir ses geldi.Çok hafifti.Ama kelimeleri net bir şekilde duyabiliyordum."Mira..."Olduğum yerde donakaldım.Arven'in yüzündeki bütün renk çekildi.Çünkü ses tekrar geldi."Mira Aydın..."Arven hemen kapının önüne geçti."Bana bak."Gözlerimi ondan ayırmadım."Ne?""Ne duyarsan duy..."Sesini alçalttı."Kapıyı açma."Sonra kapının kolu yavaşça aşağı indi.