Siyahın için deki beyaz
Bölüm 1•
1. Bölüm
Tema:
Gece saat 03.17'de gözlerimi açtım.
Odam karanlıktı.
Kıpırdamadım.
Bir süre tavana baktım. Nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Sonra odamdaki sessizliğin normal olmadığını fark ettim.
Saatin tik taklarını duyamıyordum.
Dışarıdaki rüzgârı duyamıyordum.
Hatta kendi nefesimi bile duyamıyordum.
Sanki bütün dünya durmuştu.
Elimi hareket ettirmeye çalıştım.
Hareket ettiremedim.
Bacaklarımı oynatmaya çalıştım.
Olmadı.
Kalkamadım.
Gözlerimi kapatıp tekrar açtım.
Bu kez yatağımın karşısındaki aynayı gördüm.
Aynada odam vardı.
Yatağım vardı.
Masa vardı.
Ama bir şey eksikti.
Ben yoktum.
Boğazım düğümlendi.
Kendi kendime bunun bir rüya olduğunu söyledim.
Tam o anda aynadaki görüntü değişti.
Yatağın üzerinde ben görünmeye başladı.
Ama ben hâlâ yatağımdaydım.
Aynadaki ben doğruldu.
Başını yavaşça bana çevirdi.
Sonra gülümsedi.
Ben gülümsemiyordum.
Aynadaki ben dudaklarını oynattı.
Ses çıkmadı.
Ama ne söylediğini anladım.
“Beni neden uyandırdın?”
Gözlerimi kapattım.
Bir...
İki...
Üç...
Tekrar açtım.
Ayna normaldi.
İçimden derin bir nefes aldım.
Tam rahatlayacaktım ki yatağımın altından üç kez ses geldi.
Tık.
Donakaldım.
Tık.
Kalbim hızlandı.
Tık.
Sonra fısıltı duyuldu.
“Ben hâlâ buradayım.”
Bu kez ses aynadan gelmişti.
Başımı çevirmeye korktum.
Telefonum birden titredi.
Ekranı açtım.
03.18
Bildirim vardı.
Gönderen:
BEN
Mesajı açtım.
Tek bir cümle yazıyordu:
“SAKIN YATAĞIN ALTINA BAKMA.”
Telefon elimden düşecekti.
Çünkü ben o mesajı göndermemiştim.
Yeni bir mesaj geldi.
“ÇÜNKÜ ORADA NE OLDUĞUNU HATIRLAYACAKSIN.”
Bir anda çocukluğumdan bir görüntü aklıma geldi.
Aynı oda.
Aynı yatak.
Aynı ayna.
Ve yatağın altında saklanan küçük, beyaz bir kutu...
Hatırlamaya çalıştım.
Ama zihnim sanki o anıyı benden saklıyordu.
Sonra kapımın kolu yavaşça aşağı indi.
Çıt.
Kapı açılmadı.
Bir kez daha indi.
Çıt.
Bu sefer kapının arkasından kendi sesimi duydum:
“Uyuma.”
Gözlerim doldu.
Çünkü sesim birebir aynıydı.
Kapının ardından tekrar konuştum.
“Beni duyuyorsan cevap verme.”
Ben susuyordum.
Kapının arkasındaki ben konuşmaya devam etti.
“Çünkü seni duyarsa...”
Sessizlik.
Sonra çok daha alçak bir ses:
“...o da uyanır.”
O anda odanın ışığı kendiliğinden yandı.
Aynaya baktım.
Aynadaki ben artık yoktu.
Onun yerine aynanın üzerinde beyaz harflerle tek bir kelime yazılmıştı:
KAÇ.
Tam yataktan kalkmaya çalıştım.
Bu kez hareket edebildim.
Kapıya koştum.
Kapıyı açtım.
Koridor bomboştu.
Ama yerde küçük, beyaz bir kutu duruyordu.
Kutuyu görünce olduğum yerde kaldım.
Çünkü onu tanıyordum.
Çocukluğumdan hatırladığım kutuydu.
Üzerinde kendi el yazımla yazılmış bir tarih vardı:
6 Eylül.
Kutunun altında ise başka bir not vardı.
Titreyen ellerimle notu aldım.
Şöyle yazıyordu:
“Bunu bulduğunda ilk geceyi hatırlayacaksın.”
Notun arkasında ikinci bir cümle vardı:
“Ve unutma... Siyahın içinde her zaman biraz beyaz vardır.”
Tam o sırada arkamdan bir kapı kapandı.
GÜM!
Koridora döndüm.
Odamın kapısı kendi kendine kapanmıştı.
Kapının altından beyaz bir ışık sızıyordu.
Ve ışığın içinde bir gölge vardı.
Gölge hareket etmiyordu.
Sadece bekliyordu.
Sonra telefonum tekrar titredi.
Ekranda yeni bir mesaj belirdi:
“ŞİMDİ 03.19.”
Saatime baktım.
03.17.
Tekrar baktım.
03.17.
- Mesaj yeniden geldi.
“SAATİN YANLIŞ.”
Bir saniye sonra odanın içinden fısıltı yükseldi:
“Çünkü sen hâlâ ilk gecedesin.”
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları