“Bazı aşklar ilk bakışta değil, ilk kavgada başlar.”
-Hazal
🩹
İnci’nin gelin odasına kendimi zor attığımda kalbim hâlâ depdepe atıyordu. İçeride duvağını düzelten İnci, beni zümrüt yeşili elbisemle ama hafif dağılmış saçlarımla görünce şaşkınlıkla gözlerini açtı.
"Hazal! Ne oldu sana? Salondan kahkaha sesleri geliyordu, abim yine kime gürledi?"
"Abin mi?" dedim nefes nefese, aynada saçımı düzeltirken. "Abin az önce benden 'arka sensörü olmayan ayı' unvanını aldı canım. Gömleğine de vişne suyundan iç anadolu haritası çizdim. Ayrıca bana 'Mahalle Güzeli' deyip duruyor, delirtmeyin insanı!"
İnci’nin gözleri yuvalarından fırladı. "Ne?! Sen Azad abime 'ayı' mı dedin?! Hazal sen aklını mı kaçırdın, adam o sıfatla koskoca aşireti yönetiyor!"
"Valla bana ne yönetirse yönetsin, geri vitese takıp üzerime gelmeseydi," dedim çenemi dikleştirerek.
O sırada kapı çaldı ve içeri İnci’nin müstakbel eşi Umut girdi. Umut... Dünyanın en iyi kalpli, en melek ama bir o kadar da saf adamıydı. Elindeki damatlık çiçeğini tutuşundan bile ne kadar heyecanlı olduğu belliydi.
"Şey... İnci hayatım, salondan çağırıyorlar da," dedi Umut ürkekçe. Sonra bana baktı, yüzünde melek gibi bir tebessüm belirdi. "Hazal Hoş geldin! Bu arada Azad ağabeyim salonda 'Bana ayı diyen kız nerede, ona özel sandalye çekin' diye geziyor, bir şey mi oldu?"
İnci alnına vurdu. Ben ise gözlerimi devirdim. "Yok Umutçuğum, abin sadece ilgi odağı olmaya çalışıyor, sen takılma. Hadi gidelim de evlendirelim sizi!"
Nikah masası kurulmuştu. Bütün salon nefesini tutmuş, davetliler yerlerine oturmuştu. Ben İnci’nin şahidi olarak masanın hemen yanında duruyordum. Azad Ağa ise –üzerine değiştirdiği jilet gibi siyah gömlekle– tam karşımdaki protokol masasına kurulmuştu. Gözlerini benden bir saniye bile ayırmıyor, elindeki tespihi ağır ağır çekerken bana o sınır bozucu, deli sırıtışıyla bakıyordu. Ona içimden göz devirip nikah memuruna odaklandım.
Nikah memuru mikrofonu ayarladı, gözlüklerinin üstünden masadakilere baktı.
"Siz, İnci Hanım... Hiçbir baskı altında kalmadan, iyi günde kötü günde Umut Bey’i kocanız olarak kabul ediyor musunuz?"
İnci gözleri parlayarak mikrofona yaklaştı: "EVET!"
Salonda alkış tufanı koptu. Memur bu kez Umut’a döndü.
"Siz, Umut Bey... İyi günde kötü günde İnci Hanım’ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?"
Umut heyecandan tir tir titriyordu. Mikrofona doğru eğildi, o kadar saf ve heyecanlıydı ki sesi hoparlörden patlayarak çıktı: "SONUNA KADAR EVET! VALLA MİKROFONU BİLE YUTARIM EVET!"
Salondaki herkes –ben ve Azad dahil– kahkahayı bastı. Azad Ağa arkasına yaslanıp, "Ulan Umut, kızı alana kadar canın çıktı, nikahta da bağırma bari!" diye seslendi. Umut ise utancından kıpkırmızı olup sadece gülümsedi.
Defterler imzalandı, tebrikler kabul edildi ve en sonunda beklenen an geldi: İlk Dans.
Pist hareketlenirken romantik bir müzik çalmaya başladı. İnci ile Umut pistin ortasında süzülürken ben de onları izleyip duygusal anlar yaşıyordum. Derken arkamda o tanıdık, ağır parfüm kokusunu ve heybetli gölgeyi hissettim.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bu yorum silinmiştir
Vala hazallın komikliği çok hoşuma gitti havadan aşk başlıyor ❤️❤️❤️💖💖💖😄😄😄😘😘😘🥰🥰🥰🥰🥰🤩🤩🤩🤩🌹🌹🌹🌹😁😁😁
Senin kitaplarındaki bütün kızlar bu kadar inatçı bu kadar sivri dilli ve aşka bu kadar karşı olmak zorunda mı özellikle başrol karakterlerden bahsediyorum
Azad ağamız pek deli maşallah
Yeni bölüm
havada aşkkk kokusu varrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
bu ağada bek manyak
Yorum
Yorum bulunamadı.