☾⋆⁺₊⋆ 🦋 ⋆⁺₊⋆ 🌸 ⋆⁺₊⋆ 🦋 ⋆⁺₊⋆☽
Ertesi gün akşama doğru acil servis yine kovan gibi kaynıyordu. Nöbetin son saatlerine yaklaşmış, artık yorgunluktan gözlerimin altı morarmış bir şekilde doktor odasında çayımı yudumluyordum. Tam "Oh be, bugün o deli ağa görünmedi" diye bir rahatlama geldi ki... Kapı aniden tık tık bile edilmeden paldır küldür açıldı.
Gelen tabii ki Azad’dı. Bu sefer ne korumaları vardı yanında ne de kebap tepsileri. Tek başınaydı. Üzerinde hafif spor ama yine jilet gibi duran siyah bir gömlek vardı, kolundaki sargı bezi ise biraz gevşemişti.
"Hani pansuman yapılmayacaktı?" dedim, oturduğum sandalyede arkama yaslanıp kollarımı bağlayarak. "Yine hangi rüzgar attı seni buraya Ağa Efendi?"
Azad Ağa kapıyı arkasından sakince kapattı. Yüzündeki o eksilmeyen deli tebessümle bana doğru yürüdü ve tam masamın kenarına kuruldu. Kolunu bana doğru uzattı.
"Sözünün eri bir adamımdır Hazal Doktor," dedi bodoslama bir ifadeyle. "Dün 'koluma bakacaktın' dedin, ben de baktırmaya geldim. Ayrıca şu sargı çözüldü, düşecek gibi. Eli hafif olan sensin."
Gözlerimi devirerek ayağa kalktım. "Ben sana dün yarın kendi kendine pansuman yap demedim mi? Ayrıca 'eli hafif olan sensin' ne demek ya? Ben senin şahsi pansumancın mıyım?"
"Şahsi pansumancım değilsin ama..." dedi eğilip yüzüme biraz daha yaklaşarak, "...şahsi belamsın. Bunu kabul edelim artık."
"Senin belan olacağıma gider nöbet tutarım daha iyi," dedim çekmeceden batikonu ve gazlı bezi çıkarırken. "Otur şu sandalyeye, iki dakikada halledip göndereceğim seni. Burası acil servis, senin kişisel bakım merkezin değil."
Azad kıkırdayarak gösterdiğim sandalyeye oturdu. Ben eldivenlerimi giyip sargısını yavaşça çözmeye başladım. Yaraya bakarken parmaklarım cildine temas ettiğinde, dün olduğu gibi adamın vücudunun bir anlığına kasıldığını hissettim. Gözlerimi kaldırıp ona baktığımda, o sert adam gitmiş, doğrudan yüzümün her bir detayını ezberlemeye çalışan bir Azad gelmişti.
"Çok dik dik bakıyorsun Ağa," dedim batikonlu pamuğu yaraya sürerken.
"Çok güzel duruyorsun Doktor," dedi hiç istifini bozmadan.
"Laf atma diyorum sana!" Pamuğu yaraya biraz bastırdım.
"Ah! Yavaş kız, canımı mı alacaksın?" dedi Azad numarayla irkilerek.
"Sana laf atma dedim, kaşındın!"
Tam ikimiz birbirimize girmiş, ben elindeki batikonlu pamukla ona fırça kayarken, Azad da bana o deli sırıtışıyla meydan okurken... Kapı bir anda ardına kadar açıldı!
İçeriye, elinde hastaların kan sonuçlarıyla bizim patavatsızlığıyla meşhur Çocuk Hastalıkları Uzmanı Doktor Burak daldı. Burak dosyaya bakarak hızlı hızlı konuşuyordu: "Hazal, 4 numaralı odadaki çocuğun tahlilleri—"
Fakat Burak lafını pat diye kesti.
Odadaki manzaraya baktı: Ben Azad'ın dibine kadar girmişim, elim adamın kolunda, Azad bana doğru eğilmiş, ikimizin de yüzünde garip bir elektrik... Burak'ın gözleri fal taşı gibi açıldı. Dosyayı göğsüne bastırdı, ağzı bir karış açık kaldı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Canım çok beğendim azadın son anda kahkaha patlaması benimde hoşuma gitti çok komedi bir kitap harika 👍👍👍👍🥰🥰🤩👏👏👏👏👏😁😁😄😃😃😅😅😅😀😀😀😀😂😂😂🤣🤣🤣💖💖💖❤️❤️
Neden Burak denen bütün çocuklar bu kadar saf ve patlama kişiler oluyor
Azad biraz abartmis ama hikayeye tam uyumlu olmuş
azad az daha abartırsa " KADERE DE AŞK OLSUN YAZDI KAVUŞTURMADI" diye acilin ortasında bağıracak
Yorum
Yorum bulunamadı.