Kalbinden başka gidecek yerim yok.
Beni evsiz bırakma.
* ***
Çorbacıdan çıktıktan sonra Azad beni evimin önüne kadar bıraktı. Kendi emektar arabamın anahtarını nihayet geri alabilmiştim ama aklım hâlâ Azad’ın o amcalarına telefonda gürlediği anda ve kulaklarımda yankılanan "Sen sadece benim yanımda duracak mısın?" sorusundaydı.
Eve girip üzerimdeki nöbet yorgunluğunu atmak için kendimi duşa attım. Sıcak suyun altında kafamdaki düşünceleri toplamaya çalışırken bile Azad'ın o deli sırıtışı, gözlerindeki o pervasız ve tutkulu bakış gözümün önünden gitmiyordu. Kahvemi alıp yatağa uzandığım an deliksiz bir uykuya daldım.
Akşama doğru saat beş gibi kapımın zilinin alacakaranlık kuşları gibi ısrarla çalmasıyla sıçrayarak uyandım. Üzerime gri pufuduk eşofmanlarımı geçirip, saçlarımı tepeden dağınık bir topuz yaparak kapıya koştum.
"Geldim geldim, evi başıma yıktınız!" diye söylenerek kapıyı açtım.
Kapıyı açmamla birlikte karşımda evimin koridorunu tamamen kaplayan devasa, kırmızı ve beyaz güllerden oluşan bir çiçek buketinden başka bir şey göremedim. O kadar büyüktü ki arkasındaki adam görünmüyordu!
"Çiçekçi geldi hanımefendi," dedi buketin arkasından gelen tanıdık, tok ses.
Azad Ağa, devasa gül buketini kenara indirip o deli tebessümüyle bana baktı. Üzerinde bu kez jilet gibi simsiyah bir takım elbise vardı. Saçları özenle taranmış, o ağır odunsu parfümü yine etrafa yayılmıştı.
"Azad?!" dedim şaşkınlıkla gözlerimi açarak. "Bu ne hal? Ormanı kökünden mi söküp getirdin, naptın?"
"Az bile Mahalle Güzeli," dedi içeriye un çuvalı gibi paldır küldür girip çiçeği salondaki masanın üzerine bırakırken. "Ayrıca beni böyle gri eşofmanlarla ve tepedeki domates topuzunla karşılaman şerefine bu güllerin sayısı az bile kaldı."
"Sen benim topuzuma kurban ol!" dedim kapıyı kapatıp kollarımı göğsümde birleştirerek. "Ayrıca sen hani konağa gidip amcalarınla hesaplaşacaktın? Ne işin var burada?"
Azad salondaki koltuğuma tıpkı kendi konağındaki ağa tahtına oturur gibi rahatça kuruldu. Ceketinin önünü açıp arkasına yaslandı, tek kaşını kaldırdı.
"Konağa gittim zaten," dedi sesi birden o sert, otoriter tonuna bürünerek. "Bizim amcamlar toplanmış, büyük salonda tespih çekip 'Hastaneden çıkmayan doktor kız kimdir?' diye dedikodu yapıyorlardı."
"Eee?" dedim merakıma yenik düşüp bir adım öne atılarak. "Ne dedin?"
"Ne diyeceğim?" dedi Azad, gözlerinin içi gülerek bana bakarak. "Gittim tam ortalarına oturdum. 'O doktor kızın adı Hazal Yılmaz' dedim. 'Bu bölgede benim gözümün içine bakabilen tek kadındır. Yakında da bu konağa hanım ağa olarak gelecek, ayağınızı denk alın' dedim!"
"NE?!" diye çığlığı bastım. "Sen ne dedin ne dedin?! Ne hanım ağası be?! Ben sana ne zaman 'tamam' dedim de beni elin amcalarına hanım ağa diye sattın?!"
Azad oturduğu yerden yavaşça ayağa kalktı. Aramızdaki mesafeyi kapatıp tam önümde durdu. Boy farkımız yüzünden kafamı hafifçe yukarı kaldırmak zorunda kaldım.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Canım çok beğendim emeğine sağlık balım mükkemmeldi yeni bölümü ne zaman gelecek bekliyorum sabırsızlıkla 💖❤️💖❤️
En güzel yerinde bitti canım ya devamını heyecanla bekliyorum
Yorum
Yorum bulunamadı.