Bölüm şarkısı; Döndüm~Bora Duran...
***
Siyah jip, gecenin karanlığını yara yara acil servisin önüne adeta bir meteor gibi düştü. Azad freni öyle bir kökledi ki lastiklerin çığlığı hastane bahçesinde yankılandı. Araç henüz tam durmadan kapıyı açıp indi. Ben de krem rengi elbisemin eteklerini toplayıp arkasından fırladım.
"Azad! Sakın fevri bir şey yapma, önce Burak’a ve Elif’in durumuna bakacağız!" diye bağırdım arkasından.
Azad beni duymuyordu bile. Gözleri alev alev yanıyor, attığı her devasa adımla yer sarsılıyordu. Ceketinin düğmesini çözmüş, belindeki silahın kabzasına eli gitmemek için yumruklarını sıkıyordu.
Otomatik kapılardan içeri adım attığımız an karşılaştığımız manzara tam anlamıyla bir felaketti.
Acil servisin danışma bankosu devrilmiş, kağıtlar yerlere saçılmıştı.
Güvenlikçiler köşede etkisiz hale getirilmiş, ortalıkta puşili, bıyıklı beş altı tane adam terör estiriyordu. En önde ise Azad’ın büyük amcası, yüzü nefretle buruşmuş Mehmet Ağa duruyordu.
Yerde ise burnu kanayan, gözlüğü kırılmış Burak vardı. Elif ağlayarak Burak’ın burnuna gazlı bez bastırmaya çalışıyordu.
"Hani lan o doktor kız?!" diye gürlüyordu Mehmet Ağa. "Benim yeğenimin aklını çelen, aşiretin şanını lekeleyen o kadın nerede?!"
Azad’ın boğazından çıkan hırıltı, salondaki tüm bağırtıları bir anda bıçak gibi kesti.
"MEHMET AĞA!"
Salondaki adamlar hızla arkalarına döndü. Mehmet Ağa yeğenini görünce tam ağzını açacaktı ki Azad aradaki mesafeyi iki adımla kapatıp amcasının boğazına yapıştı!
"Sen..." dedi Azad, sesi adeta yerin altından gelen bir zelzele gibi gürlerken. "Sen kimin mekanını basıyorsun lan?! Kimin hekimine, kimin arkadaşına el kaldırıyorsun?!"
"Azad! Delirdin mi sen?!" diye bağırdı amcasının yanındaki adamlardan biri, öne atılmaya çalışarak.
"YAKLAŞANIN KAFASINA SIKARIM!" diye kükredi Azad.
Belinden çıkardığı silahı adamın alnına dayadı. Salonda ölüm uykusuna benzer bir sessizlik oluştu.
O an benim için kıyamet koptu.
Azad amcasını boğazlarken, ben doğruca yerde yatan Burak’ın yanına koştum. Dizlerimin üzerine çöküp Burak’ın yüzünü tuttum.
"Burak! Burak iyi misin?" dedim ellerim titreyerek.
Burak kırık gözlüğünün arkasından bana baktı, burnundaki kanı silmeye çalışıp acı bir tebessüm etti. "Hazal... Yavuklun geldi, kurtardı bizi... Ama amcası çok fena vuruyor kanka, gözümün önünde ışıklar yandı..."
Gözlerimdeki yaşları silip hızla ayağa kalktım. İçimdeki o naif, can kurtaran doktor gitmiş; yerine gözü dönmüş bir Hazal Yılmaz gelmişti.
Masanın üzerindeki ağır, metal bir pansuman tepsisini kaptığım gibi Mehmet Ağa’ya doğru yürüdüm.
Azad amcasının boğazını sıkmaya devam ederken Mehmet Ağa bana dönüp bakmaya çalıştı. "Aha... O doktor şıllık da geldi—"
Elindeki metal tepsiyi Mehmet Ağa’nın suratının tam ortasına öyle bir geçirdim ki, ses acil servisin tavanında çınladı! Mehmet Ağa’nın burnundan kan fışkırdı, sendeleyip geriye doğru yalpaladı.
Salondaki aşiret adamları şokla donakaldı.
Azad bile amcasının boğazını bırakıp şaşkınlıkla bana baktı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bence şu ana kadarki en komik ve en güzel bölüm buydu 🤣🤣🤣
Yorum
Yorum bulunamadı.