****
Aşiret konseyinin o buz gibi havası Azad’ın kararlı duruşu ve benim metal tepsili baskınım sayesinde aniden dağılmıştı. Avludaki yaşlıların sessizliği onay anlamına gelirken, Mehmet Ağa hınçla soluyarak konağın arka odalarına doğru çekilmişti.
Azad, avlunun ortasında herkesin şaşkın bakışları altında beni belimden kavradığı gibi konağın geniş giriş kapısından içeri, kendi özel odasına doğru sürüklemeye başladı.
"Yavaş ol Ağa Efendi! Konaktakilerin önünde resmen adam kaçırıyorsun!" dedim arkasından söylenerek, ama kalbim göğüs kafesimi dövüyordu.
Azad geniş antreyi geçip, tarihi işlemeli ağır ahşap kapıyı ardımızdan omuz tarihiyle ittirerek kapattı ve kilitledi. Odaya adım attığımız an, dışarıdaki tüm o gürültü, kalabalık ve aşiret baskısı tamamen geride kaldı.
Sırtım kapıyla buluştuğu an, Azad aramızdaki mesafeyi tek bir hamlede sıfırladı. İki elini başımın her iki yanındaki ahşaba dayadı, gövdesiyle beni tamamen kuşattı. O ağır, odunsu parfümü ve teninin ateşi odanın havasını bir anda değiştirdi.
"Kaçırıyorum tabii ki," dedi sesi fısıltı gibi ama içinde binden fazla volkan patlarmışçasına derin ve gergindi. Gözleri doğrudan dudaklarıma, ardından alev alev yanan gözlerime kaydı. "Seni o avluya çıkardığım andan beri tek bir şey düşünüyordum Hazal."
Nefesim boğazımda düğümlendi. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, sesinin dışarıdan duyulmasından korkuyordum. "Ne... ne düşünüyordun?"
"Şunu..." dedi Azad.
Ve cümlesini bitirmesine izin vermeden, başını eğip dudaklarını dudaklarıma bastırdı.
İlk başta o kadar ani ve hırslıydı ki, nefesim kesildi. Gözlerim şaşkınlıkla aralandı ama Azad’ın o sıcak, kararlı ve tutkulu dokunuşu tüm direnirliğimi saniyesinde eritti. Ellerim istemsizce onun geniş omuzlarına, yakasına tutundu.
Öpüşmesi tıpkı kendisi gibiydi: Deli, kural tanımaz, talepkar ama bir o kadar da derin bir özlem barındıran... Sanki dün gece o hastanede yaşananlar, o silahlar ve o kavgalar bu anın gecikmiş bir bedeliydi.
Dünya sanki etrafımızda dönmeyi bırakmıştı. Azad’ın ellerinden biri belimdeki elbisemin kumaşını sıkıca kavrayıp beni kendine daha da çekerken, diğer eli saçlarımın arasına girdi ve başımı hafifçe geriye doğru destekleyerek öpüşmesini derinleştirdi. O an içimdeki bütün o dikbaşlılık, bütün o inat yerini sadece bu adama teslim olmanın o tatlı huzuruna bıraktı.
Nefessiz kalıp hafifçe geri çekilmek zorunda kaldığımda, ikimiz de göğsümüzü tutarak derin derin soluklanıyorduk. Azad alnını alnıma yasladı, gözleri kapalıydı. Göğsünün altındaki kalbinin benimkiyle aynı tempoda, delicesine attığını hissedebiliyordum.
"Ulan Mahalle Güzeli..." dedi sesi pürüzlü ve nefes nefese çıkarken. "Seninle uğraşmak, seninle dalaşmak güzeldi ama seni öpmek... Aklımı başımdan aldı."
Gözlerimi yavaşça açıp onun o karanlık, hayranlık dolu gözlerine baktım. Dudaklarımın kenarında hafif bir tebessüm belirdi.
"Sen de fena sayılmazsın Ağa Efendi," dedim fısıltıyla, nefesimi toplamaya çalışarak. "Ama baştan söyleyeyim, bu öpücük zaferin şerefineydi. Bundan sonra bu konakta işler benim kurallarımla yürüyecek."
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yok artık daha neler
Yorum
Yorum bulunamadı.