Mavi Güneş
Duyduğum şeyle ne yapacağımızı bilememiş vaziyette kaskatı kalmıştık, yutkundum bu adam Yekta'nın babası değil miydi? Ayni zamanda Ceylan da öyleydi, Yaman elini omzuma koyup bana gidelim diye işaret edince ben durup duymak istedim başka neler diyecek diye.
Baktım konuşmuyor, başka bir şeylerden konuşuyordu, bizde geri geri gitmeye başladık, ben Yaman'ı takip ederken bir şeye basınca ses çıkmıştı, kafamı eğip baktım bu kuru yapraktı, siktir...
“Kim var orda!”
Bizim olduğumuz yere doğru gelince durduğumuz yerden ayrılıp duvarın diğer tarafına geçtik, baktığı yerde kimsenin olmadığını görünce bu sefer bizim olduğumuz yani duvarin arka tarafina gelecekti ki tekir bir kedi miyavlayarak çıkınca derin nefes aldim.
“Kediymiş.” dedi ve uzaklaştı Kemal.
“Hadi gidelim burdan bir an önce.” dedim.
“Şu kediyi de al ona hayatımızı borçluyuz.” Ona baktim kaşlarımı çatarak. “O olmasa belki bu adam bizi fark edecekti bilmem farkında mısın?”
Kedi bana bakıp durdu, sanırım Yaman'ı anlamıştı eğilip kucağıma aldım ve onu bir yere koyduk, içeriye girdik herkes burdaydı, Yekta önünde bir yaşlı adamla konuşuyordu, bu adam bize dönünce yutkundum, bu adam az once Kemal ile konuşan adamdı!
“Mavi, Kılıç nerdesiniz siz!” dedi Yekta.
“Ya biz girişi karıştırdık.” diye saçma sapan bir yalan söyledi.
“Kılıç, arabayı kapıya yakın park ettim ya kardeşim, nasıl oldu da karıştırdın?”
Ben yanına doğru ilerledim. Burda benim ne işim var ya? Tamam kardeşinin doğum günü ama ben ne alaka? Masaya doğru beni götürdü ve oturduk birlikte, burda bir başka yakışıklı adam daha vardı.
“Ben sizi tanıyamadım.” cümlenin saçmalığına bakar mısınız? Sanki bu ortamın insanıyım da onca mafya gördüm...
“Ben Akrep'in arkadaşı Haydar Ali.” dedi.
“Memnun oldum, sizde lakap yok sanırım?” diye sordum.
“Anlamadım?”
Kemal girdi görüş alanıma, bize doğru gelince gerildiğimi hissettim, Yaman ile bakışlarımız buluştu, bir bilip de susmak o kadar ağır bir yük ki... bir de Yekta bizim bunu bildiğimizi öğrenince beni asla affetmeyecek...
“Oğlum, sana bi haber vermeye geldim.”
Oğlum diyince midemin bulanması normal mi?
“Seni dinliyorum baba.” dediğinde sabır çektim.
“Yarın bi dövüşün daha var.” deyince Yaman'la birbirbizime baktık
“Olmaz!” dedik Yaman'la ayni anda.
Yekta bize tuhaf bir sekilde bakmaya başladı, elinden tuttum bir cesaretle onu kaldırdım ve ordan uzaklaştırdım, bunu yaparken kalbim küt küt atıyordu heyecandan mi yoksa birazdan itiraf edeceğim şeyden dolayı korkudan mi?
“Mavi dur ne oluyor!” dedi bağırınca durdum. “Siz ikiniz... sen ve Yaman, ikiniz garipsiniz.” deyince derin nefes aldim.
“Be-benim sana bir sey itiraf etmem lazım, daha doğrusu bir sey söylemem lazım, bunu bilmen gerekiyor...”
“Neymiş bilmem gereken?”
Bölüm Yorumları