Gözlerimi bir anda açtığımda nefes nefese kaldığımı fark etmiştim, bu benim gördüğüm rüyaydı belki ama engel olmazsak gerçek olabilirdi, hemen kalkıp çıktım yataktan, bugün işe geç kalırsam Yekta kızabilirdi, banyodaki kısa işimi halledip kendimi hemen odama dolabımın önüne atmıştım, bar için uygun bir kıyafet seçtim kendime, boyu uzun eteği kısa bir siyah elbise almıştım elime, iyi de benim böyle bir elbisem yoktu ki, elbiseyi gözden geçirince içinden bir küçük kağıt parçası düşmüştü. Eğilip yerden aldım ve kağıdı açtım, okumaya başladım.
“Bu elbise senin güzelim, sana küçük bir hediyem...” yazıyordu altında da YDA yaziyordu sanirim isimlerinin baş harfleri. Yekta Demir Aslan
Kalbimin sıkışması normal mi? Bana hediye gönderen adamdan sakladığım şey aklıma gelince susmak ve susmamak arasinda gel gitlerim oluyordu, susarsam ilerde sakladığımı ve ona bu olaydan bildiğim haberdar olduğum halde bahsetmediğimi öğrendiği zaman belki de benden nefret edecek, evet ben bunun olmasını istemiyordum, tamam kabul ediyorum ona karşı bir seyler hissetmiş olabilirim. Ama bunun adına ne denir ne ad verilir bilmiyorum, aşk mıydı, hoşlantı mıydı sadece emin değildim, elbiseyi üzerime geçirip ayna da kendime baktım, gerçekten elbise çok güzeldi ve bedenime tam oturmuştu ona teşekkür etmek için telefonumu aldım elime sonra düşündüm ki bunu yüz yüze yapmak daha iyi olacağından dolayı yerine koydum çantama, odam dan çıktım.
Kılıç arabanin önünde kalçasını yaslamış bir elinde telefon, diger elinde sigara vardı, dudaklarına götürdü sonra içine çekip dumanı savurdu havaya, bir an bana kafasını kaldırıp bakınca ona gülümsemeye çalıştım, duyduklarım ve yaşadığım bu tramvatik olaydan dolayı psikolojim iyice alt üst olmuştu, bizim bu bildiklerimizi kimse bilmiyordu, ben şahsen Ceylan'a bir şey diyememiştim, yani zaten söylemeye bile cesaretim hiç yoktu.
“Nasılsın Mavi? Yüzün solgun gibi iyi misin?”
“Iki kere sordun.” Bana anlamayarak bakınca ona açıkladım. “Nasılsın iyi misin? Dedin aslında karmakarışığım neyin doğru neyin yalan, neyin gerçek olduğuna daha kanat getiremedim.” dedim.
“Haklısın, bilip de susmak ağır geliyor bir yerden sonra, ama ben inanıyorum bunu da atlatacaz sana söz veriyorum.”
Öyle umutla konuşmuştu ki bir an ben de inandım bunlarin geçecek olacağına, ya da öyle düşünmek istiyorum bilmiyorum, arabaya bindim Yaman da direksiyon başına geçince emniyet kemerini bağladım,
“Neden geldin?” diye sordum.
“Yekta yani Akrep istedi gelmemi, yanlız kalmanı istemiyormuş, bir de şey dedi.”
“Ne dedi?”
“Söyle o bela mıknatısına başına bela açacağında bana haber versin.” deyince gülümsedim.
Yola çıktık giydiğim elbiseye baktım tekrar, etek kısmı kısa olduğu için bacaklarım ortaya çıkmıştı, etek uçlarını çekiştirmeye çalıştım kapatmak için, Yaman yan bakara gülümsedi bana bakmadan konuştu, önüne bakıyordu.
Bölüm Yorumları