Oda 204

Bölüm 10•

10. Bölüm: Yağmur Sonrası Sesler ve Gece Sohbeti

Tema:
​Günün hengamesi dindiğinde ve yurt koridorları gece yarısı sessizliğine büründüğünde, 204 numaralı odadaki hava da bir anında duruldu. Ekibin şakaları, Lee Know’un takılmaları ve Seungmin’in manşet iddiaları kapının dışında kalmıştı.
​Jeongin, çalışma masasının sandalyesinde oturmuş, pencere camından aşağı süzülen yağmur damlalarını izliyordu. Odanın ışıkları kapalıydı; sadece Changbin’in masadaki küçük çalışma lambası odaya loş, sarı bir sıcaklık yayıyordu.
​Changbin, spordan döndükten sonra duşunu almış, gri bol tişörtü ve saçlarından damlayan hafif nemle odanın ortasında duruyordu. Normaldeki o gürültülü ve enerjik halinden eser yoktu. Adımlarını yavaşça Jeongin’in masasına doğru attı.
​"Kafan çok mu doldu bugün?" diye sordu Changbin, sesi akşamın sessizliğinde yumuşacık yankılanarak.
​Jeongin başını yavaşça çevirdi. Yüzündeki o çekingen ama huzurlu ifadeyle Changbin’e baktı. "Hayır hyung... Sadece, bir anda her şeyin bu kadar hızlı değişmesine şaşırıyorum. Birkaç hafta önce bu şehirde tek başımaydım, şimdi ise..."
​Changbin, sandalye kenarına hafifçe yaslandı. Araya hiçbir mesafe koymadan, Jeongin’in gözlerinin tam içine baktı. Elini uzatıp Jeongin’in kazağının yakasını yavaşça düzeltti, ardından parmakları kısa bir an için Jeongin’in yanağına dokundu. Parmak uçlarındaki o tanıdık sıcaklık, Jeongin’in içini bir kez daha titretti.
​"Şimdi buradasın," dedi Changbin fısıltıyla. Sesindeki korumacı ve derin ton, odadaki tüm soğukluğu silip atıyordu. "Ve nereye gidersen git, bu odada ve benim yanımda her zaman güvendesin. Bunu sakın unutma, tamam mı?"
​Jeongin, Changbin’in gözlerindeki o samimiyeti ve bağlılığı gördüğünde yutkundu. Artık ne kaçma isteği vardı içinde ne de mesafe koyma çabası. Yavaşça başını salladı, yüzünde beliren o küçük gamzeyle gülümsedi.
​"Biliyorum hyung," dedi fısıltıyla. "Biliyorum."
​Changbin gülümsedi, eğilip elini Jeongin’in saçlarının arasında gezdirdi ve onu nazikçe kendine doğru çekip alnından öptü. O an odadaki tek ses, dışarıda hafifçe yağan yağmurun ritmiydi.
​Changbin geriye çekilip kendi yatağına doğru yürürken, Jeongin arkasından baktı ve elini alnına götürdü. Yüzündeki gülümseme bu kez saatlerce kaybolmayacak kadar derindi.
​"Hadi," dedi Changbin battaniyesini üzerine çekerken. "Yarın yine erken kalkacaksın. Işığı kapatıyorum."
​"İyi uykular, Changbin hyung."
​"İyi uykular, tilki çocuk."
​Işık kapandığında karanlık odayı kapladı ama ikisi de biliyordu ki, 204 numaralı oda artık sadece bir yurt odası değil, birbirlerinde buldukları gerçek bir evdi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları