Oda 204
Bölüm 14•
14. Bölüm: Yağmur Kokusu ve İlk Öpücük
Tema:
Dışarıda hafif hafif başlayan gece yağmuru, pencerelere ritmik tıkırtılarla vururken yurdun 2. katı haftalık sınavların ardından derin bir sessizliğe bürünmüştü. Her zamanki gibi odaları gezip kaosu tetikleyen Jisung stüdyoda sızıp kalmış, Lee Know bile kat denetimlerini erken bitirip kendi odasına çekilmişti.
204 numaralı odanın içinde ise sadece masa lambasının yaydığı loş, sıcak sarı bir ışık vardı.
Jeongin yatağının üzerine bağdaş kurmuş, kucağındaki kulaklıktan Changbin’in onun için bestelediği "Innie’nin Ritmi" şarkısının son halini dinliyordu. Yumuşak piyano melodileriyle başlayan, ardından Changbin’in o kendine has, derin ve güven veren vokalleriyle zenginleşen melodi, Jeongin’in içini tarif edilemez bir sıcaklıkla dolduruyordu. Kulaklığı yavaşça indirip boynuna koydu.
"Nasıl olmuş?"
Changbin, masadaki sandalyesini Jeongin’in yatağına doğru çevirmiş, gözlerini bir an olsun ondan ayırmadan cevabını bekliyordu. Üzerindeki gri bol tişörtün kollarını sıvamıştı, saçları hafif nemliydi ve yüzünde o alışık olunan hiperaktif halden çok uzak, son derece derin ve samimi bir ifade vardı.
"Hyung..." dedi Jeongin fısıltıyla. Sesindeki hayranlığı gizlemek imkânsızdı. "Çok... çok güzel. Sanki beni, bu odayı ve hissettiklerimi bir melodiye dönüştürmüşsün."
Changbin gülümsedi. Yavaşça yerinden kalkıp Jeongin’in yatağının kenarına oturdu. Yatak ikisinin ağırlığıyla hafifçe çökerken, aralarındaki mesafe neredeyse tamamen kaybolmuştu. Changbin elini uzatıp Jeongin’in kucağındaki kulaklığın kablosunu kenara itti, ardından parmaklarını nazikçe Jeongin’in çenesine doğru kaydırdı.
"Çünkü hepsini seni düşünerek yazdım Innie," dedi Changbin, sesi akşamın sessizliğinde ılık bir esinti gibi yayılarak. "Bu odaya ilk girdiğin günü hatırlıyor musun? Valizlerinle kapıda dururken o kadar çekingen ve mesafeliydin ki... Ama şimdi, sen olmadan bu odanın da benim de bir anlamım yok."
Jeongin’in kalbi göğüs kafesini delercesine hızla çarpmaya başladı. Yanaklarına yayılan sıcaklığın kulaklarına kadar tırmandığını hissedebiliyordu ama bu kez gözlerini Changbin’den kaçırmadı. Başını hafifçe sallayarak Changbin’in eline doğru yaklaştı.
"Ben de... Ben de senin yanında kendimi hiç olmadığım kadar evimde hissediyorum hyung," dedi Jeongin, tilki gözlerinde beliren o parlak ışıkla.
Changbin’in bakışları Jeongin’in gözlerinden dudaklarına kaydı. Başını yavaşça öne doğru eğdi. Araya giren her saniye, aralarındaki çekimi daha da katlanılmaz kılıyordu. Changbin diğer elini de uzatıp Jeongin’in yanağını, tam gamzesinin üzerini avucunun içine aldı.
"Seni öpebilir miyim tilki?" diye fısıldadı Changbin, dudakları Jeongin’inkilere sadece bir parmak mesafedeyken.
Jeongin cevap vermek yerine gözlerini yavaşça kapattı ve başını hafifçe öne doğru iterek aradaki son mesafeyi de kapattı.
Dudakları birleştiğinde, dışarıdaki yağmurun sesi de, yurdun gürültüsü de Jeongin için tamamen yok oldu. Changbin’in öpücüğü; tıpkı onun karakteri gibi korumacı, sıcak ve derin bir şefkat doluydu. Jeongin elini refleks olarak Changbin’in tişörtünün kenarına tutunacak şekilde uzattı, Changbin ise onu incitmekten korkar gibi nazikçe kendine biraz daha çekti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları