Oda 204
Bölüm 22•
22. Bölüm: Sıcak Bir Mutfak, Bahar Kokusu ve Yarınlar
Tema:
Yurda döndüklerinde saat gecenin on birini çoktan geçmişti. Kampüsün koridorları, pazar gecesinin getirdiği o tatlı yorgunlukla birlikte sessizliğe bürünmüştü. Ancak yurt binasının zemin katındaki küçük ortak mutfaktan dışarıya sızan sarı ışık ve yükselen taze sebze kokusu, o gece binadaki en huzurlu köşenin orası olduğunu fısıldıyordu.
Changbin, eşofmanının kollarını dirseklerine kadar sıvamış, tezgahın başında büyük bir dikkatle sebzeleri doğruyordu. Normalde spor yaparken veya stüdyoda ritim tutarken gördükleri o aşırı enerjik ve sert rapçi imajından çok uzak, son derece sakin ve özenli bir hali vardı.
Jeongin ise tezgahın kenarındaki yüksek sandalyeye oturmuş, bacaklarını sallayarak onu izliyordu. Üzerinde Changbin’in ona bol gelen gri kapüşonlusu vardı. Ellerini kapüşonlunun uzun kollarının içinde kaybetmiş, çenesini eline dayayarak oda arkadaşının her hareketini büyük bir hayranlıkla takip ediyordu.
"Hyung," dedi Jeongin, tilki gözlerini kısarak gülümsedi. "Seni daha önce hiç böyle bir odaklanmayla yemek yaparken görmemiştim. Mutfakta bu kadar yetenekli olduğunu Lee Know hyung biliyor mu?"
Changbin doğrama tahtasındaki havuçları tencereye aktarırken hafifçe kıkırdadı. Yüzündeki o sıcacık ve sevecen tebessümle Jeongin’e döndü. "Minho hyung bilirse beni her gün mutfak nöbetçisi yapar Innie, o yüzden bu aramızda bir sır. Hem ben herkese çorba pişirmem. Sadece hak edenlere..."
Changbin tezgahtan bir havlu alıp ellerini kuruladı ve Jeongin’in oturduğu sandalyeye doğru bir adım attı. Araya hiçbir mesafe koymadan, eğilip ellerini sandalyenin iki yanına dayadı. Jeongin’in tam karşısında durduğunda, aralarındaki çekim mutfaktaki sıcak buhar kadar belirgin bir hal almıştı.
"Ve sen," dedi Changbin, sesi akşamın sessizliğinde yumuşacık ve boğuk bir ton alarak, "bu dünyadaki en güzel çorbayı hak ediyorsun."
Jeongin’in yanakları anında alev aldı. Changbin’in bu kadar içten ve teklifsizce kurduğu cümleler, aralarından geçen tüm o haftalara rağmen kalbinin göğüs kafesini delercesine atmasına yetiyordu. Uzanıp Changbin’in kapüşonlu üstünün iplerinden birini parmağına doladı.
"Beni böyle şımartmaya devam edersen hyung..." dedi Jeongin fısıltıyla, gözlerini Changbin’in gözlerinden ayırmadan. "Bundan sonra her akşam mutfakta nöbet tutmak zorunda kalacaksın."
"Şikayetim yok," dedi Changbin, eğilip dudaklarını Jeongin’in alnına nazikçe bastırarak. "Seni şımartmak benim bu yurttaki en sevdiğim mesaim."
O sırada tencereden taşan buharın çıkardığı sesle ikisi de hafifçe gülüşerek ayrıldı. Changbin tencerenin kapağını açıp çorbayı karıştırdı, ardından iki büyük seramik kupaya doldurdu. Kupalardan birini Jeongin’in eline tutuşturdu, diğerini de alarak masanın etrafındaki sandalyelere oturdular.
Mutfaktaki o küçük, loş ışığın altında çorbalarını içerken alçak sesle konuşuyor, kampüsteki derslerden, Seungmin’in gazete haberlerinden ve yaklaşan vize haftasından bahsediyorlardı. Ama konunun dönüp dolaşıp geldiği yer hep birbirleri oluyordu.
"Gelecek ay Mimarlık Fakültesi’nin maket sergisi var," dedi Jeongin kupasını iki eliyle kavrayarak. "İlk defa bir çalışmam sergilenecek. Biraz gerginim aslında."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 13 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları