KÜLLERİN ARDINDA--- YAŞAM HİSSİ
BÖLÜM 10
MERT YÜCEL
Bazı şeyleri insan yaşarken sıradan sanıyor.
Umay'ın benden hoşlanıp hoşlanmadığını anlamak için yaptığım bütün o saçma sapan hesapları bir kenara bırakıp dürüst olacağım.
Ben bu kızdan hoşlanıyordum.
Hem de öyle iki kere görüp aklına düşen, sonra başka bir şeyle oyalanınca unuttuğun türden değil.
Ben Umay'ı günün en saçma anlarında bile düşünüyordum.
Mesela sabah dişimi fırçalarken.
Mesela Aybars'ın bana yine yapmamam gereken bir şey hakkında nutuk çektiği sırada.
Mesela Melek'in mutfakta kendi kendine şarkı mırıldandığını duyduğumda.
Hatta geçen gün Kerem bana hayatımda gördüğü en kötü pası attığında bile aklıma Umay gelmişti. Çünkü o an yanımda olsa kesin gülerdi.
Bunu fark ettiğimde kendime biraz kızmıştım.
İnsan birini düşünmek için bu kadar çok sebep üretmemeliydi.
Hele ben hiç üretmemeliydim.
Benim hayatım gayet basitti. Acıkınca yemek yer, sıkılınca dışarı çıkar, canım bir şey istemediğinde kimseye açıklama yapmazdım. Birisi beni üzerse belli etmezdim. Birisi bana kızarsa birkaç dakika sonra konuyu değiştirirdim.
Hayat dediğin şeyin bu kadar karmaşık olması gerekmiyordu.
Sonra Umay geldi.
Ve ben sabah kahvaltısında zeytin uzatırken bile aklımdan, Acaba Umay zeytin sever mi? diye geçiren bir adama dönüştüm.
Kendimden şüphe etmeye başlamıştım.
Ciddi ciddi.
O sabah mutfakta Aybars'ın karşısında oturmuş, ekmeğime tereyağı sürüyordum. Melek bir şeyler anlatıyor, Aybars onu dinliyor gibi yapıp telefonuna bakıyordu. Ben ise önümdeki tabağa bakıyordum.
Daha doğrusu tabağa bakıyormuş gibi yapıyordum.
Çünkü telefonumun ekranında Umay'ın dün attığı mesaj duruyordu.
Kitabı bitirdin mi?
Bütün gece boyunca bu mesaja nasıl cevap vereceğimi düşünmüştüm.
Bütün gece dediğime bakmayın, yaklaşık on iki dakika sürmüştü. Sonra uyuyakalmıştım. Ama sabah gözümü açar açmaz aklıma gelen ilk şey yine o mesaj olmuştu.
Cevap olarak yalnızca Hayır, yazmıştım.
Sonra silmiştim.
Henüz bitirmedim.
Bölüm Yorumları