KÜLLERİN ARDINDA--- 7.BÖLÜM
KÜL KOKMAYAN AKŞAM ;
MERT YÜCEL
İnsanların beni ilk gördüğünde hakkımda ne düşündüğünü tahmin edebiliyorum.
Muhtemelen ilk olarak saçlarımı fark ediyorlar.
Kumral.
Ne tam açık ne tam koyu.
Güneşte biraz daha açık görünen, normalde dağınık duran saçlar.
Sonra gözlerimi.
Yeşil.
Annem çocukken gözlerimin rengini çok severdi.
Ben sevmezdim.
Çünkü insanların gözlerime bakıp durması sinirimi bozardı.
Şimdi alıştım.
Aynadaki halime bakınca bazen kendimi tanımıyorum.
Uzun boylu, omuzları geniş, yüzünde sürekli hafif bir gülümseme olan biriyim.
Yakışıklı olduğumu söyleyen çok oldu.
Ben de itiraz edecek kadar mütevazı biri değilim.
Yakışıklıyım.
Bunu kabul edebilirim.
Ama bütün bunların yanında insanların bende en çok yanıldığı şey şu:
Umursamaz olduğumu sanıyorlar.
Gerçi...
Biraz öyleyim.
Mesela sabah alarm çaldığında kapatırım.
Sonra beş dakika daha uyurum.
Sonra beş dakika daha.
Sonra Aybars odamın kapısını yumruklar.
“Uyan!”
Ben yastığın altından:
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yarın geliyire
Yeni bölüm istiyore
Yorum
Yorum bulunamadı.