BÖLÜM 8--- Yakınlık Hissi
MELEK YÜCEL
Sabahları sevmezdim.
Belki de sabahların benden istediği şeyleri sevmezdim.
Gözlerimi açtığım anda gün başlamış olurdu. Perdelerin arasından içeri süzülen ışık, gecenin sessizliğini bozardı. Ev, birkaç saat önce olduğundan daha büyük görünürdü. Duvarlar daha soğuk, koridorlar daha uzun, odalar daha boş…
Ama o sabah farklıydı.
Çünkü aşağıdan gelen sesler yüzünden uyanmıştım.
Önce bir kapının kapandığını duydum.
Sonra Mert'in sesi geldi.
— Abi, yemin ederim ben yapmadım.
Gözlerimi açmadan gülümsedim.
Bu cümle, Mert'in ağzından çıktığında genellikle iki anlama gelirdi.
Ya gerçekten bir şey yapmamıştı.
Ya da kesinlikle bir şey yapmıştı.
Yorganı üzerimden atıp yatağın kenarına oturdum. Saçlarımın yüzüme düşen birkaç telini geriye ittim. Üzerimde geceden kalma bol, açık renkli bir tişört ve gri eşofman vardı. Ayaklarımı yere bastığımda parke soğuktu.
Aşağıdan yine Aybars'ın sesi geldi.
— Mert.
Tek kelime.
Ama o tek kelimenin içinde o kadar çok şey vardı ki…
Mert'in birazdan başına geleceklerden haberdar olduğunu anladım.
Kapımı açıp koridora çıktım.
Merdivenlere yöneldiğimde Mert'in sesi yeniden yükseldi.
— Abi, bak gerçekten açıklayabilirim.
— Açıkla.
— Önce bir sakin ol.
— Mert.
— Tamam, tamam. Kızma.
Merdivenlerden inerken gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Salona girdiğimde gördüğüm manzara tam olarak beklediğim gibiydi.
Aybars, kollarını göğsünde birleştirmiş, Mert'e bakıyordu.
Bölüm Yorumları