KÜLLERİN ARDINDA
9.BÖLÜM---KAYBETMEMEK
MERT YÜCEL
Bazı insanları ilk gördüğünüzde sevmezsiniz.
Sebebini de bilmezsiniz.
Belki sesini sevmezsiniz.
Belki bakışını.
Belki de hiçbir şeyini.
Ama Umay'ı ilk gördüğümde böyle olmadı.
Ben onu ilk gördüğümde sadece...
Durdum.
Ne kadar saçma olduğunu şimdi bile anlatamam.
Çünkü ben kolay kolay durmam.
Bir şeyden sıkılırsam giderim.
Birisi canımı sıkarsa cevap veririm.
Bir ortam hoşuma gitmezse çekip çıkarım.
İnsanların ne düşündüğünü de fazla umursamam.
En azından öyle görünürüm.
Ama Umay'ın yanında, nedense bütün o rahatlığım birkaç saniyeliğine kaybolmuştu.
O gün hava kapalıydı.
Yağmur yağacakmış gibi duran ama bir türlü başlamayan o sinir bozucu havalardan biriydi.
Gökyüzü griydi.
Ağaçların yaprakları rüzgârla birbirine sürtünüyor, kaldırımın kenarında biriken kuru yapraklar ayaklarımızın altında eziliyordu.
Ben okulun bahçesindeki duvarın üzerine oturmuş, elimdeki su şişesini çeviriyordum.
Aybars yanımda değildi.
Kerem de yoktu.
İlk defa uzun zamandır tek başımaydım.
Ve açıkçası bundan şikâyetçi değildim.
Ta ki onu görene kadar.
Umay, bahçenin diğer tarafında arkadaşlarıyla konuşuyordu.
Bölüm Yorumları