Leyla

Sabah yanağıma birinin dokunduğunu hissettim. Gözlerimi açtım, karşımda Egemen. Yatağın yanına dizleri üstüne çökmüş yanağımı okşuyordu.

Gözlerimi ovaladım defalarca ama bu bir rüya veya serap değildi. Gerçekten gelmişti sabah saat 08:30 geçiyordu. Oda gece dayanamamıştı demek ki. Gece pek uyuyamamıştım meraktan.

Okula gitmedik o gün bir oyuncakçıya gittik. Şaka gibiydi hediye bir oyuncak mı yani. Beklentim büyüktü baya...

İçeri girdik, genç bir çocuk vardı. Girer girmez "hoş geldin Egemen abi, hediye hazır" dedi.
Birbirlerini tanıyordu. Çocuk büyük bir ayı koydu, önünü çevirdi veeee..

İkimizin fotorafını tutuyordu ayı. Ciddi olamazsın. Ön yargılı düşündüm ya. Çok ama çok güzel bir hediye bu, bayıldım resmen.

— Sen harikasın Egemen harikasın.

— Sen harikasın, bunla bitmedi tabiki sana daha sürprizlerim var. Dedi, sürprizlerim bir de, sordum ama söylemedi, sabretmemi söyledi.

Onu odamda hissedeceğim artık bu cidden harika bir hediye. Alçak gönüllü de benim prensim.

Ayıyı aldık ve yola çıktık, bu sefer başka bir yere gidiyormuşuz. Bana hiç bir şey demiyor ki. Mobilyacıya gittik bu defada. Oyuncakçıdan daha fazla şaşırdım bu kez ne alaka mobilyacı.

İçeri girdik bir tane kel adam bakıyordu. Beni bir köşeye otturttu kendiside gidip adamla konuştu.
Ne konuşuyorlardı hiç bir fikrim yok.

Hala şoktayım bizim burda ne işimiz var, ne konuşuyor olabilirler. Kafamda yine deli sorular, bu sorulardan nefret ediyorum.

Sonunda konuşma bitti ve Egemen geldi. Sordum ama yine söylemedi, işi sırdı. Adam elinde iki yastık getirdi. Egemen'e baktım oda bana bakarak gülümsüyordu.

Yastık mı aldı? Sorgulamak istemiyorum ama.  İki Yastıktada babamın fotorafı vardı. Yine geri zekalı gibi yargıladım.

Egemen ısrarla yastığı koklamamı istedi. Kokladım babamın kullandığı parfümdü bu. Gözlerim yine yaşla doldu. Onu çok özlemişim meğer haberim yok.

Keşke şimdi yanımda olsa, o hayattayken hep yanında otursaydım, ilgilenseydim keşke...  Sonradan çok pişman oluyor insan ama yetmiyor pişmanlık.

Aynı babam kokuyordu, sanki yanımda. Bu hediye çok gerekli ve özel bir hediyeydi.

Egemen:
— İyi misin, ben mutlu olman için yaptırdım?

Leyla:
— İyiyim sadece onu çok özlediğimi fark ettim. Çok teşekkür ederim iyi ki varsın.

Egemen Ağzından:

Sarıldı hiç ayrılmak istermezcesine.
Hediyemi çok sevmişti ama işte duygulandırdı onu. İyi mi yaptım kötü mü yaptım bilmiyorum.

Yol boyunca hiç konuşmadı. Radyoda çalan Cem Adrian, Aylin Aslım: herkes gider mi? Şarkısıyla uzaklara daldı gitti. Camdan yolu izledi. Konuşmaya çalıştım ama pek cevap vermedi.

Yanlış yaptım galiba. Leyla'yı evine bıraktım hediyeler ile ben de eve geldim. Anneme anlattım çok sevindi.

Selma Teyze:
— Sen ne kadar iyi bir evlatsın, yıllarca benim yaralarımı sardın şimdi de Leyla'nın sarıyorsun.