Emir Karaca.
Duru'nun yanından ayrıldıktan sonra kantine gittim. Giderken farkında olmadan sırıtıyordum. İyi kızdı. Ve onu sinir etmek her defasında daha çok hoşuma gidiyordu. Şekersiz bir kahve aldıktan sonra sınıfa döndüm. Her zamanki gibiydi.
Canım ikizim Yiğit ve Beren gülerek konuşuyorlardı.
Duru ise sırtını pencerenin olduğu kordona yaslamış, kollarını göğsünde kavuşturmuş ve kaşları çatık bir şekilde ayaktaydı.
Her zaman sinirliydi bu kız.
Yanına gidip kahveyi uzattım.
"Al bakalım Felaket."
Göz devirdi ve elimden kahveyi aldı.
"Beklediğimden hızlısın Belacık."
Kahveden bir yudum aldı. Sonrasını içmedi. Kahveyi masaya koydu ve bacağıma bir tekme attı.
Bacağımın acısıyla elimi oraya götürdüm ve kıvranmaya başladım.
"Lan bir kahveyi bile düzgün alamadın mı? Şekersiz bu! Sence ben tatsız bir insan mıyım? Bu mesajı mı vermeye çalışıyorsun?!"
Yiğit hemen ayağa kalktı.
"Havuç kafa dur! Emir öyle biri değil. Nerden bilsin senin nasıl içtiğini?"
Duru bir an düşünüyormuş gibi yaptı. Sanki yumuşamıştı.
"Sorsaydı banane!"
Diyerek Beren'in yanındaki sırasına geçti.
Tamam onun sırasını kapmış olabilirim.
Bir sıraya bu kadar bağlanmasaymış.
Hem pencere kenarı 4. sıradan nefret ederim.
Sırf o sinir olsun diye oturmuş olabilirim.
Yiğit'le beraber sıralarımıza oturduk.
Ani bir saç acısıyla arkamı döndüm.
Duru saçımı çekmiş ve bir tutam koparmıştı.
"Kızım deli misin sen? Niye saçımı çekiyorsun?"
Duru omuzlarını silkti.
Sonra Beren'in kulağına bir şeyler fısıldadı.
Duymadım ama bir planları olduğu belliydi.
O gün öyle geçti.
Eve gidince Duru'ya yazıp yazmamak arasında kaldım.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yeni bölüm acaba ne zaman gelir♡
Yorum
Yorum bulunamadı.