Emir Karaca.
Yine bir sabah şu lanet olası okula uyandım.
Okulun tek güzel yanı kıvırcık havuç'u görmemdi.
Yani Felaket'i.
Anlamışsınızdır artık.
Bu aralar Felaket eskisinden de enerjikti.
Nedenini anlayamamış ve sormamıştım.
Yiğit odama geldiğinde çoktan hazırlanmış telefonuma bakıyordum.
Beraber evden çıktık.
Yolda yürürken Yiğit bir anda durdu.
"Lan Emir! Sana bir şey söylemem gerek.."
Kaşlarımı çatarak ona baktım.
"N'oldu lan? Bak bir şeyi unuttuysan eve asla dönmeyiz! Yolun yarısındayız oğlum!"
Yiğit sırıtarak başını iki yana salladı.
"Şey, hayır öyle bir şey değil. Bir kız.."
Bir an gözlerim açıldı.
Lan..
Beren değilde yaktım oğlum seni.
"Kimmiş o kız?" dedim sorguya çeker gibi.
"Yani şey, sabah seni beklerken yazıştık. O da bugün bu okula yazılmış. Aşırı samimi."
dedi utanarak.
Ben ise hafiften sinirlenmiştim.
Neye mi?
Lan Beren'e o kadar umut verdin şimdi niye başka kıza yöneliyorsun?
Bir de bana bakın.
Her gün aynı kişiyle uğraşıyorum. Çok sadığım abi.
Düşüncelerimden sıyrılıp gerçek hayata döndüm.
"İyiymiş."
dedim.
Yiğit bir şey demedi ve yürümeye devam ettik.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yeni bölümünüzün yolunu gözlicem yazarım.
Yorum
Yorum bulunamadı.