Mavinin Tonu

Düşünün, kafanızı duvara vurdunuz. Canınız çok acıdı. Sonrasında annenize gidip:

“Başım çok ağrıyor.”

diyorsunuz.

Anneniz nedenini sorunca:

“Başımı duvara vurdum, o yüzden çok acıyor.”

diyorsunuz.

Anneniz de size şunu söylüyor:

“İyi olmuş. Vurmasaydın kafanı. İşte bu da sana bir ders olsun, bir daha vurmazsın kafanı.”

Evet arkadaşlar, burada kafanı vurmakla bir alaka yok.

Eğer sen kafanı o duvara, canın acımasına rağmen dört kere vursaydın, çok daha ciddi bir şey yaşayabilirdin.

Can acısı, bunu yapmamana sebep oldu ve yapmadın.

Bebeklikten beri insanlar ateşe yaklaşamaz ya da sıcağa dokunamaz. Çünkü öyle alıştırıldılar.

Eğer bir bebeğe “Cıs!” demesek, gider çayı üstüne döker.

Ama ona “Sıcak.” dersek ve bir kere dokundurursak, onun ne kadar sıcak olduğunun farkına varacak ve bir daha yapmayacak.

Bazen canımızın acıması da böyledir.

Bize bir şey öğretir.

Ve belki de bazı acılar, hayatımızın bize verdiği en önemli derslerdir.